«Course towards the future: modernization of Kazakhstan’s identity»

«Course towards the future: modernization of kazakhstan’s identity»


INTRODUCTION

Kazakhstan has entered a new period in its history.

This year, in my state-of-the-nation address, I proclaimed the start of the Third Modernization of Kazakhstan.

Thus, we launched two most important processes of modernization – the political reform and the modernization of economy

The goal is to join the world’s 30 most developed countries.

Both modernization processes have crystal-clear goals along with the tasks, priorities and methods to achieve them. I am confident that these will all be achieved fully and in time.

However, they are not enough on their own. .

I am sure that the large-scale reforms that we have started should be complemented with advanced modernization of our  nation’s identity. This won’t just complement political and economic modernization but provide its core.

It is worth mentioning that over the years of independence we have adopted and implemented a number of large programs.

Starting in 2004 we have implemented the Madeni mura program aimed at restoration of Kazakhstan’s historic and cultural landmarks.

In 2013, we adopted the Khalyk tarikh tolkynynda program that enabled us to collect and study the documents dedicated to the history of our country from the world’s leading archives.

Today we must embark on a bigger and more fundamental path.

That is why I decided to share my vision of how we can take another step towards the future together and our nation’s identity to forge a single nation of b and responsible people.

I. ON NATIONAL IDENTITY IN THE 21ST CENTURY.

We are witnessing the beginning of a new, largely unclear, historic cycle. And it is impossible to occupy a place in the advanced group of nations while preserving the old model of identity and thinking. Therefore, it is important to focus, to concentrate, go through changes, adapt to changing conditions, and take the best of what the new era offers.

What was, in my opinion, the main drawback of Western modernization models in the 20th century in relation to the realities of our time? They applied their unique experiences to all peoples and civilizations without taking into account their different characteristics.

Even largely modernized societies have cultures and traditions which are rooted long in the past.

The first condition for successful modernization is the preservation of national culture and tradition. Without this, modernization is empty rhetoric.

However, this does not mean preservation of everything in the national culture. We need to separate those aspects which give us confidence in the future and those that hold us back.

The new modernization should not, as happened before, look at historic experience arrogantly. Rather it must build on the best traditions and make them important pillars for future success.

Without national and cultural roots, modernization will be left hanging in the air. And I want it to stand firm. History and national traditions must be taken into account.

It is a platform which connects our past, present, and future.

I am convinced that the most important mission of spiritual modernization is to reconcile the various strands of our national sense of identity and culture.

I want to outline several aspects of this modernization process for both society as a whole and for every individual in Kazakhstan.

1. Competitiveness

Nowadays, not only a single person, but a nation in general, can succeed only by developing its competitiveness.

First of all, it means that the nation has something valuable in terms of price and quality to offer to regional and global markets. It is not only material goods but also knowledge, services, intellectual products, and lastly, the quality of human resources.

What is unique about the future is that a nation’s success will rest on the ability of each person to compete successfully, not on its mineral wealth.

That is why each person in Kazakhstan and the nation in general should possess a set of qualities that fit the bill for the 21st century. Among those qualities are computer literacy, foreign language proficiency and cultural openness.

The Digital Kazakhstan program, the trilingual program and the program of cultural and religious accord area part of preparation of the nation (and of all the people in Kazakhstan) for life in the 21st century. It is key to our competitiveness.

2. Pragmatism

Modernization is impossible without the ability to change habits and stereotypes. And there are many examples of a genuine and successful pragmatic approach throughout our history.

For centuries, our ancestors had a unique environmentally friendly way of life, preserving the environment and natural resources and using them in a very pragmatic and economically correct way.

Yet within a few years in the middle of the last century, the irrational use of resources led to the disappearance of the Aral Sea and transformation of thousands of hectares of fertile land into ecological disaster zones. This is an example ofhow our nation’s pragmatic attitude to the environment turned into profligacy through an extremely non-pragmatic attitude.

In the course of modernization, we should remember the skills of our ancestors. Pragmatism means an accurate knowledge of our national and personal resources, the cost-effective use and the ability to plan for our future.

Pragmatism is the opposite of profligacy, arrogance and a flashy lifestyle. The culture of modern society is a culture of moderation, of prosperity, not luxury. It is a culture of rationality.

The ability to live rationally with an emphasis on achieving real goals, on education, healthy lifestyle and professional success shows our pragmatism in our behavior.

This is the only successful model in the modern world. When a nation or individual are not focused towards concrete practical goals, unrealistic populist ideologies appear, leading to catastrophe.

Unfortunately, there are plenty of examples in history when nations, led by unrealistic ideologies, have failed. We have witnessed the collapse of the three main ideologies of the last century – communism, fascism, and liberalism.

The age of such ideologies has passed. We need instead clear, understandable and achievable goals which reflect our capabilities and limits. Realism and pragmatism are the watchwords of the next few decades.

3. Preserving national identity

The concept of spiritual modernization implies changes in our sense of collective community and culture. There are two aspects.

First of all, changes in our collective identity.

Secondly, preserving the inner core of our national identity while allowing some of its characteristics to change.

What are the risks of today’s modernization models? They see modernization as a transition from the national development model to a single, universal one. But life constantly proves that it is a mistake! In reality, different countries and regions develop their own models.

Our national traditions and customs, language, music and literature, in one word, our national spirit should remain with us forever.

Abai’s wisdom, Auezov’s pen, Dzhambul’s touching verses, Kurmangazy’s magical sounds, ancestors’ eternal call are only a part of our spiritual culture.

But modernization also means that a number of out-dated habits should be left behind.

Dividing a single nation by regions should become the thing of the past. It is a useful to know and take pride in the history of your region. But one should not forget that he or she belongs to a great nation.

We build a meritocratic society in which the value of every individual should be based on his/her personal contribution as well as personal and professional qualities. Nepotism has no place in such a system. This is the way to build a career only in a failed and under-developed society.

We must understand two unalterable rules.

First. modernization is impossible without preserving national culture.

Second. To move forward, a nation must leave behind the elements of the past that hinder its development.

4. The cult of knowledge

Our nation has always been known for its thirst for knowledge.

A great deal has been achieved since independence. We have trained tens of thousands young specialists at the world’s best universities. As you know, we laid the foundation with the Bolashak Scholarship Program in early 1990s. We have created a number of top-class universities, a network of intellectual schools and more.

However, the cult of education should be universal. And there is a crystal-clear reason for that. Half of existing professions will cease to exist in the upcoming decades as a result of the technological revolution.

Only highly educated people with the ability to switch careers will be able to live successfully in such conditions.

That is why Kazakhstan is now among those developed countries that invest most heavily in education.

Every citizen of Kazakhstan must realize that education will be fundamental to success in the future. Education should be the number one priority for our youngsters.

If education becomes the key value, success will come to the nation.

5. Evolutionary, not revolutionary development of Kazakhstan

This year marks 100 years since October 1917 saw radical changes across vast areas of Eurasia. The entire twentieth century was marked by revolutionary upheavals.

Every nation draws its lessons from history. It is its right, and no one should impose their point of view on others. But no one also has the right to impose their subjective vision of history on us.

The lessons of the twentieth century were, for the most part, tragic for our people.

First, the natural path of the nation’s development was broken and foreign forms of social organization were imposed.

Secondly, a terrible damage has been done to our demography. And its consequences affected the nation throughout the century.

Thirdly, Kazakh language and culture were almost lost.

Fourthly, large areas of our land in many regions were turned into ecological disaster zones.

Of course, history is not only black and white. The 20th century also brought positive developments for Kazakhstan.

We saw industrialization, the creation of a social and industrial infrastructure and the formation of a new intelligentsia.

Modernization, in certain ways, did take place. But it was  more a modernization of  territory and not the nation.

We must clearly understand the lessons of history. The era of revolutions is not over. While they may have changed greatly in their form and content, recent history says directly and unambiguously that only evolutionary development gives nations a chance for prosperity. Otherwise, we will once again find ourselves in the trap of history.

Evolutionary development as a principle of ideology should be one of the benchmarks on a personal, individual level for every person in Kazakhstan.

Of course, evolutionary development of society as a principle does not mean nothing will change forever. It is, however, important to understand not only the lessons of history but also examples of the present and signals of the future.

The nature of revolutions has changed. Today they have distinct national, religious, cultural or separatist characteristics. But in the vast majority of cases, they continue to lead to violence and economic collapse.

Serious consideration of these threats must bedonewithin our society as a whole, in political parties and movements, as well as the educational system.

6. Open attitude

Many problems occur because while the wider world is changing rapidly, the solutions found remained constrained within our own borders.

It should seem unnecessary to prove the need to study the English language when over one billion people around the world use it in their professional communication.

Do you really think that 400 million citizens of the European Union do not respect their own German, French, Spanish, Italian or other languages? Do you really think that millions of Chinese, Indonesian and Malayan people learn English simply because of a thirst for knowledge?

It is not someone’s psychological longing, it is a job requirement in the global world.

Having an open attitude has three main aspects.

First of all, understanding what’s going on in the world, around your country and in the part of the planet where you live.

Secondly, it means being open to the changes that the technological revolution brings. In ten years it will transform many areas of our lives –our work, our leisure, our houses and ways of communication. We must be ready for it.

Thirdly, the ability to adopt and learn from the experience of other people and countries. The two great Asian nations of Japan and China are the best examples of this approach.

Being open to the best practices is the key to success and one of characteristics of an open attitude.

Why is this so important for the future?

If the people of Kazakhstan pass judgment on the world only from within the windows of their houses, they will not be able to see that storms are coming in the world or in neighboring countries. They will not see the woods for the trees or the factors that sometimes force us to change approaches dramatically.

II. AGENDA FOR THE COMING YEARS

Changing our collective identity not only requires us to focus on the principles of modernization, but also concrete projects that enable us to adapt to  the challenges of the future without losing the great power of tradition.

I see several concrete projects that can be started in the coming years.

First, it is necessary to start working on a step-by-step transition of the Kazakh language to the Latin alphabet. We must approach this carefully and with sensitivity. It will require a steady and staged approach. And we have been preparing for this with caution since independence.

The history of how the Kazakh language is written goes back many centuries. .

In the 6th-7th centuries, in the early Middle Ages, an ancient Turkic runic writing, known in science as the Orkhon-Yenisey script, was created and used in the territory of Eurasia.

The ancient Turkic writing emerged in the 6th-7th centuries, one of mankind’s oldest types of writing.

From the 5th to the 15th century, the Turkic language was the language of interethnic communication in most of Eurasia.

For example, it was largely used in the Golden Horde official documents and international correspondence.

From the10th to the 20th century, almost 900 years, the territory of Kazakhstan used the Arabic script as the adoption of Islam led to shifting from the runic writing and the spread of the Arabic language.

On August 7, 1929, the Presidium of the Central Executive Committee of the USSR and the Council of People’s Commissars of the USSR adopted a resolution on the introduction of the new Latinized alphabet called “Common Turkic Alphabet”.

The Romanized alphabet was officially used from 1929 to 1940, later it was replaced by the Cyrillic one.

On November 13, 1940, the Law “On changing the Kazakh script from the Latinized into a new alphabet on the basis of the Russian graphics” was adopted.

It underlines how the history of changing the alphabet of the Kazakh language was mainly for political reasons.

In December 2012, in my annual State of the Nation Address to the People of Kazakhstan “Kazakhstan – 2050”, I said that we need to begin changing our alphabet into the Latin alphabet starting from 2025.

This means that we must begin switching to the Latin alphabet in all spheres.

In other words, by 2025, we will start publishing workflows, periodicals, textbooks and everything else in the Latin alphabet.

And we must now start preparing for this transition which has its own b logic.

It is a change driven by the specific requirements of the modern technological environment, of communications and science and education in the 21st century.

2025 is not far off, and the Government needs to have a clear timetable for the transition of the Kazakh language to the Latin alphabet.

In our schools, all children learn English. This uses the Latin alphabet. It means that there will be no problems for young people.

I believe that by the end of 2017 it is necessary, with the help of scientists and the general public, to adopt a single standard version of the new Kazakh alphabet. In 2018, we should begin training for teaching the new alphabet and preparing textbooks for secondary schools.

In the next two years, we need to carry out the necessary organizational and methodological work.

Of course, during the adaptation period, the Cyrillic alphabet will also be applicable for a certain time.

The second concrete project is the “New Humanitarian Knowledge. 100 New Textbooks in the Kazakh Language” on social and human sciences.

The reasons for it are clear.

1. We must enable the comprehensive education of students in history, political science, sociology, philosophy, psychology, cultural studies, and the study of language. Our humanitarian intelligentsia should be supported by the state by restoring humanitarian departments in the country’s universities. We need not just engineers and doctors, but also people who understand modernity and the future well.

2. We need to translate in the coming years the world’s 100 best textbooks on the humanities into the Kazakh language to enable our youth to easily access this knowledge. These textbooks should be used to educate our students by the 2018/2019 school year.

3. For these purposes, on the basis of already existing translation structures, it is necessary to create a non-state National Translation Bureau, which by the order of the Government, would begin this work in summer 2017.

What will we achieve through this program?

It will provide a qualitatively different level of education for hundreds of thousands of our students. It will prepare them to compete at a global level in the sphere of knowledge.

These are the people who will become the main vehicles for the modernization of our collective identity based on the principles of openness, pragmatism, and competitiveness. Our future will be created in our classrooms.

For many years our social and humanitarian knowledge was constrained within the framework of one doctrine and one worldview. The publication in the Kazakh language of the 100 best textbooks of the world will come into effect within 5-6 years. It is necessary to take all the most modern and valuable textbooks and translate them into the state Kazakh language. This should be the task of the state.

The Government needs to work through this issue and find solutions in respect, for instance, of translators, copyrights, educational programs and teaching staff.

Third, patriotism begins with love for one’s land, for one’s village, city, region, with love for a small homeland. Therefore, I propose the program “Tugan Zher” (“Homeland”), which will easily be translated into a wider framework –“Tugan El” (“Home Country”).

There is a great deal of sense in the words “Туған жерін сүйе алмаған сүйе аларма туған елін?” (“Is it possible for the one who does not love his homeland to love his home country?”) or “С чего начинается Родина?” (“Where does the homeland begin?”).

Why do we call it a small homeland? Human beings are not only rational but also emotional.  A small homeland is the place where you were born and raised, and for a time lived your whole life.

There you have mountains, rivers, stories and myths about their origin, the names of those left in the memory of the people. The list is very long. All this is important.

A special attitude to the native land, its culture, customs and traditions is the most important feature of patriotism. This is the basis of the cultural and genetic code that makes any nation a nation, and not a collection of individuals.

Over the centuries, our ancestors protected specific places and regions, saving for us millions of square kilometers of fertile land. They saved the future.

What does it mean in practice to love a small homeland, what does the TuganZher program mean?

First, it is necessary to conduct a serious study of local lore in the sphere of education, ecology and site improvement, study of regional history, restoration of cultural and historical monuments and cultural sites of local significance.

For example, the best form of patriotism is to study the history of the native land in secondary schools.

Second, it will help businessmen, officials, representatives of intelligentsia and the youth who, having moved to other regions of the country, would like to support their small homeland. This is a normal and patriotic wish, and it must be supported, not prohibited.

Third, our local authorities need to approach systematically and in an organized way the Tugan Zher program.

It requires a balanced approach and careful understanding.

We should find different forms of support and social respect that would contribute to small homeland including a sponsor support mechanism. There is much to be done here.

We can, for example, quickly make our cities greener, extend significant assistance in providing schools with computers, support regional higher education establishments, art foundations of museums and galleries.

In brief, the Tugan Zher program will serve as a true basis for our national patriotism.

Small homeland lays the ground for love of greater homeland – our home country (Kazakhstan).

Fourth, along with the Tugan Zher project aimed at home and local facilities and settlements, we should strengthen protection for our national holy sites, another priority area for our citizens.

This can be achieved through a “Spiritual Holy Sites of Kazakhstan” or “Sacred Geography of Kazakhstan” project as scientists call it.

Every nation, every civilization has its national holy sites that are familiar to every representative of this nation.

This is the basis of spiritual tradition and is particularly important for Kazakhstan. We represent a country with huge territory and rich spiritual history. Sometimes our size played a different role in the history. But the nation has never broken its ties in this spiritual geographical belt.

However, over the entire history we have not created a single area, single chain of these important holy sites in terms of culture and spiritual legacy.

This is not about the restoration of monuments, buildings and constructions.

The point is to unite, in the national conscience, monuments surrounding the Ulytau and the Mausoleum of Khoja Ahmed Yassawi, ancient monuments of Taraz and Beket Ata burials, ancient compounds of East Kazakhstan and sacred sites of the Zhetysu (Semirechye) and many other places. All of them help shape our national identity.

Nowadays, when one talks about the impact of foreign ideological influences, we should keep in mind that these cover certain values, cultural symbols of other nations. Only our own national symbols can oppose them.

The Cultural and Geographical Belt of Kazakhstan’s holy sites represents such symbolic protection and is a source of pride that invisibly binds us through the centuries.

It is a key element in the framework of our national identity. That is why we should develop and implement such a project for the first time in our history.

Within a year, the Government should develop this project and begin communicating about it.

We need to unite three elements in the project keeping dialogue with the public:

  1. We need to educate every citizen of Kazakhstan on the role and place of this Cultural and Geographical Belt.
  2. Our mass media should seriously and systematically address national information projects in this regard.
  3. Domestic and international cultural tourism should be based on this symbolic legacy of the nation. In terms of cultural importance, Turkestan or Altai are important not only for the nation or continent, they are important on a global scale.

Fifth, competitiveness in the modern world and competitiveness of cultures. Hollywood played a major role in ensuring the success for the U.S. during the “cold war”. If we want to be a nation with a unique place in the global map of the 21st century, we should implement one more project – Modern Kazakh Culture in the Global World.

We need the world to know about us not only because of oil resources and major foreign policy initiatives, but because of our cultural achievements as well.

What should be the focus of this project?

First, we need a targeted approach in order to make our domestic culture better known in the six UN languages: English, Russian, Chinese, Spanish, Arabic, and French

Second, this should be modern culture that is created and being created by our contemporaries today.

Third, we must use modern methods of presentation which go beyond books to use the latest multimedia channels and techniques.

Fourth, there should be serious state support. In particular, this initiative should receive consistent backing from the Ministry of Foreign Affairs, Ministry of Culture and Sports and Ministry of Information and Communication.

Fifth, there is a major role for of our creative intellectuals including the Writers Guild, Science Academy, universities and public organizations.

What part of our modern culture should be promoted in the world?

This will require a serious and thorough effort to select our best national cultural contributions and present them effectively internationally.

This will include major translation work and the promotion of our cultural achievements including books, performances, sculptures, pictures, musical compositions and scientific discoveries.

This is an important and noble goal in which this year will be of critical importance. We need to make a clear decision on what we want to show to the world in the sphere of our culture so we can implement this program over the next five to seven years.

For the first time our culture will be known in all continents and in all main languages.

Sixth, I suggest drawing attention to our modern society and the achievements of our citizens through a “100 New Faces of Kazakhstan” project.

We may only have gained our independence 25 years ago but the scale of our achievements are clear. But we cannot see the human lives and dramatic stories behind the figures and facts of our progress. Human lives that are different, bright, dramatic and happy.

The “100 New Faces of Kazakhstan” project will tell this story through the individual lives of 100 citizens from different regions of different age groups and ethnic origins – each of whom have succeeded over the last 25 years.

These real stories of real people will paint a picture of modern Kazakhstan. They will bring our achievements more to life than any statistics. We should make them central figures of our TV documentaries. They should become role models in a clear and balanced view of life.

Modern media culture is not built on talking heads, but on true life stories. Identifying and telling these stories should be the focus of professional work of our mass media.

  1. This project should be aimed at addressing three objectives. To show a real face of those who create modern Kazakhstan using their intellect, hands and talent;
  2. To create new multimedia platform for informational support and promotion of our outstanding contemporaries.
  3. To create not only national but also regional projects “100 New Faces”. We should know those who constitute the gold fund of the nation.

CONCLUSION

A state and a nation are not a static structure, but a living, developing organism. To live, one needs a capacity for meaningful adaptation.

A new global reality came without a knock and permission to everyone’s door – that is why today almost all countries are facing the tasks of modernization.

Time does not stop, and, therefore, modernization, like history itself, is an ongoing process.

At the new break of eras, Kazakhstan has a unique historical chance to build its own better future through renewal and new ideas.

I am sure that the people of Kazakhstan, especially the younger generation, understand the importance of our modernization.

In the new reality, the inner aspiration for renewal is the key principle of our development. In order to survive one needs to change. Anyone who does not do so, will be carried away by the heavy sands of history.

Атаның сөзі – аманат

Атаның сөзі – аманат 

         Елбасы Нұрсұлтан Әбішұлы Назарбаев өзінің «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» деген мақаласында: «Біздің бабаларымыз ғасырлар бойы ұшқан құстың қанаты талып, жүгірген аңның тұяғы тозатын ұлан-ғайыр аумақты ғана қорғаған жоқ.

Олар ұлттың болашағын, келер ұрпағын, бізді қорғады. Сан тараптан сұқтанған жат жұртқа Атамекеннің қарыс қадамын да бермей, ұрпағына мирас етті» деп атап көрсетті. Олай болса, ел бірлігі мен тірлігінің тұтастығына шама-шарқынша ат салысқан қайраткерлердің кейінгі ұрпаққа аманат етіп қалдырған мұраларын жарыққа шығару маңызды міндеттердің бірі болмақ.

Кеңес дәуірінің алғашқы жылдарында ұлт тәуелсіздігіне айрықша мән берген тұлғалардың бірі – Ахметжан болыс. Көне көз, кәрі құлақты қариялардан «Ахметжан туралы не айта аласыз?» деп сұрағанда: «Би Ахметжан ба?», «Болыс Ахметжан ба?», «Ахметжан шешен бе?» деп нақтылай бастайды. Адамның ел алдындағы беделін, құрметін айқындайтын осы сөздердің барлығы бір ғана тұлғаға – Талпақтың Ахметжанына бағытталып тұр. Өзге мәселелерге соңыра тоқталармыз, бірақ, дәл осы жерде бір орынды сұрақтың оқырман ойына оралары сөзсіз. Ол: «Талпақтың Ахметжаны 1866 жылы туған деген дерек қалай және қайдан алынған?» деген мәселе. Тағы да ел ауызында сақталып жеткен бір әңгімеге назар аударуға тура келеді.

Қазақ халқының танымалы қайраткерлерінің бірі, ел бірлігі үшін жарғақ құлағы жастыққа тимей жұмыс жүргізген Ақбайдың Жақыбы, қазан төңкерісіне дейінгі және кейінгі кезеңдерде да қуғын-сүргін көрді.

Қызы Аргуния әкесі туралы естелігінде былай дейді: «Әкем 1886 жылы Қарқаралы қаласындағы қазақ интернатына келіп оқуға кіреді. 1889 жылы Омбы қаласындағы гимназияда оқып, оны бітірді. Содан кейін, Санкт-Петербург университетінің заң факультетіне түседі. 1903 жылы осы факультетті алтын медальмен тамамдап, оқудағы алғырлығы мен ерекше қабылеті үшін университет советі оған заң магистры деген ғылыми атақ береді». Сонымен, екі жылдай ғана еркіндік көрген, нақтырақ айтқанда, шаңырақ көтеруге ғана үлгерген Жақып Ақбаев 1905 жылдан бастап, отыз жылға жуық уақыт бойына қуғын-сүргінге түседі. Бар кінасы – әділдіктің жаршысы болғаны. «1931 жылы Мұратты да алып кетті. Одан көп уақыт өтпей шешемді де қамап қойды. Төрт бала, үлкені мен, үйде жалғыз қалдық. Бірнеше күн бір бұрышқа тығылып жылап отырғанымыз есімде. Туысқандарымыз да жоқ емес. Бірақ, есік ашпайды, өйткені, «халық жауының» балаларына қамқорлық жасады деген аттан қорқады. Осы бір кез менің денсаулығыма үлкен зиян келтірді. Бірер айдың шамасында шешем де, Мұрат та босанып шықты. Сол кезде, түрмеде отырған әкемнен «Қазақстаннан басқа жаққа көшіңдер» деген хабар келді. Сөйтіп, біз жазда Қарақалпақстанның Төрткөл деген қаласына көштік» дейді Аргуния. Міне, осындай елім деп еңіреген азаматтың жақын досы, тығыз қарым-қатынаста болған Ахметжан да, халықтың қамқоршысы болған адам еді. Ел ішіндегі әңгімеде екі қайраткердің достығының себебін құрдастығына саяды. Ақиқатында, тарихи құжаттар бойынша Ақбайдың Жақыбы да 1866 жылы туған. Бірақ, біздің пайымдауымызша ынтымақтастық олардың құрдастығында ғана емес, мақсат пен мүдденің бірлігінде. Қос тұлға да халықтың қамын ойлаған азаматтар болғандығында.

Көне көз қариялардың айтуынша төңкерістен кейінгі келесі жылы, осы негізге сүйене отырып айтқан біздің пікіріміз бойынша 1918 жылы ақтардың елу солдаты Жуанқоңыр деген таудың бауырында жолаушы келе жатқан үш салт аттыны қолға түсіреді. Үшеудің бірінің Ақбайдың Жақыбы екенін біліп қойған әскербасы оны ұстап қалады да, екеуін қоя береді. Бірақ аттары болдырған ақтар екі күн тынығу үшін сол жерде аялдап қалады. Ал, босаған екеуі бірден Талпақтың Ахметжанына келеді.

– Аға, біз ақтарға кездесіп қалдық. Жақып ағаны ұстап қалды да, бізді босатты. Оны атаманға апарамыз, жауапқа тартады дейді, не істейміз? – деп налиды. Ахметжан болса жүз құр атты алдына салғызып, бір ту биені жетекке алғызып, бірнеше жігітпен ақтарға келеді. Келген бетінде биені сойғызып, астырып, оларды тамақтандырып, жүз атты сыйға тартады. Әбден риза болған әскербасы:

– Мына құрметіңе мен разымын, қандай қалауың бар? – дегенде Ахметжан:

– Бойына талап қонған иісі қазағыма қанат болған, Арқаның бір асылын абақтыға жаптырмақ ойың бар екен. Раыңнан қайт, шешіміңді айт, келісіп жолыңды бер, келісімге қолыңды бер. Қайтесіңдер асыл текті, сендердің де замандарың өтті, судың да сұрауы бар деген, ойланыңдар! – деп нығыздай айтады. Әскербасы келісіп, Ақбайдың Жақыбын босатады. Ауылға келіп, тай сойдырып, ет астарып, Ахметжанның үйіне «Сәлем береміз» деп, «Әңгіме тыңдаймыз» деп ел жинасады. Ет піскенше біраз әңгіме де айтылады. әңгіме айтып отырып Жақып мырза әрегідік басын шайқап-шайқап қояды екен. Байқап отырған бір адам сұрақ қойыпты:

– Бағанадан бірі көріп отырмын, сіз әңгіме айтқанда басыңызды неге шайқай бердіңіз?

Сонда Ақбайдың Жақыбы:

– Бүгін Ахаң үлкен іс қылды, сөзі өтіп, тілі жетіп, мені құтқарды. Әй, Талпақ-ай! Әй, Талпақ-ай! Ахметжанды оқытпадың, ойына білім тоқытпадың, сондағы ісі мынадай! Егер оқыған болса, ойына білім тоқыған болса, дұшпанды табанына салып иілер еді, иісі қазақты билер еді, – депті. Мұны естіген Ахметжан:

– Иә, бүгін бір үлкен іс қылдым, хабар жетіп ақтардың әскеріне бардым, бастығына қолға салдым, сөзім өтіп, тілім жетіп, Жақаңды босатып алдым. Әй, Ақбай-ай! Әй, Ақбай-ай! Заманның ағымына ердің, Жақыпты орыстың оқуына бердің, оқысын деп еңбек еткіздің, не мұратқа жеткіздің? Иісі қазаққа ғана емес, орысқа да танылды бірақ олардан да дұшпан көздер табылды, жала жабылды, қуғын көрді, сүргін көрді! Егер оқытпасаң, әрі барса иісі Арғын ғана білер еді, мен сияқты ел ішінде қуғын көрмей жүрер еді! – депті. Көп ішінде отырған Қосыбай баласы Алтынбек:

– Саудадан бөз қалады, шешеннен сөз қалады, бұл құрдастардың қалжыңы ғой, – деген екен.

Енді біз осы айтылған әңгімеге талдау жасап көрелік. Алдымен деректерге жүгінейік.

Тарихтағы үлкен тұлға Ақбайдың Жақыбын оқырманға таныстыру біздің ойымызша міндетті емес. Өйткені ол қазақ халқына еңбегі сіңген қайраткер, танымалы азамат. Ал, «Алты Алаштың ардағы» деген айдармен Қайырбек Садуақасовтың жарыққа шығарған «Жақып Ақбаев» деген еңбегінде: «Есімі алты алашқа Мәшһүр болған Жақып мырза Ақбаев 1876 жылғы (1866 жыл болуы керек, баспада басылу барысында жаңсақ кеткен тәрізді М.А.) 7 қарашада кезіндегі Қарқаралы округы, Берікқара болысындағы Төңіректас, немесе қазіргі Жезқазған облысы, Ақтоғай ауданындағы «Еңбек» совхозы орналасқан аймақтағы Ақбай қыстағында дүниеге келген» деп жазады. Бұл мұрағат дерегі, тарихы шындық. Егер жаңағы ел ішінде айтылып жүрген әңгімені негіз етіп, Ахметжанды Ақбайдың Жақыбымен құрдас деп қарастырсақ, онда олда 1866 жылы туған болып шығады. Екіншіден, әңгіменің мазмұны өзгеріске ұшыраған, өңделген деуге негіз жоқ. Себебі ол бірнеше ғасырларды басынан өткерген, талай өнерпаздардың елегінен өткен «Қобыланды батырдың» жыры емес. Үшіншіден, әңгіменің өзегінде ақиқаттың жатқандығын тағы да Қ. Садуақасовтың еңбегінен аңғарамыз. Онда: «Қазан төңкерісінен кейін де Ж. Ақбаевтың жағдайы күрт өзгере қоймайды. 1918 жылы ақ қазақтардың ату жазасынан кездейсоқ аман қалған Жақаң Алашорданың белсенгері, ұлтшыл деген айыптан кеңес орындары да байып тапқызбайды» деп көрсеткен. Яғни, осы жолғы құтқарушы Талпақтың  Ахметжаны болуы әбден мүмкін.

Енді шешендік сөздерге назар салып көрелік. «Бойына талап қонған, иісі қазағыма қанат болған, Арқаның асылы». Бұл Ахметжанның Жақыпқа берген бағасы. Сыртқы сұлулығы ырғаққа сәйкес тербеліп тұр. Ал, ішкі мазмұны өте маңызды. «Талаптағы нұр жауар» дейді қазақ. Яғни, шешеннің «талап қонған» дегені, Жақаңа «нұр жауған азамат» дегенді мегзейді. Ал, «қазаққа қанат» болуы «ел жүгін арқалаған азамат» дегенде аңдатса, «Арқаның асылы» деуі «Жақсының аты қалады» демекші, есімі мен еңбегі ұрпақтан ұрпаққа жалғаса береді дегенді сездіреді. Өйткені, «асыл» ешқашан тозбайды, солмайды.

Сондай-ақ, Ахметжанның өзі де осал адам емес. Бойына бес қаруын асынған ақтардың әскербасысына күш көрсете сөйлейді: «Райыңнан қайт, шешіміңді айт! Келісіп жолыңды бер, келісімге қолыңды бер!» яғни, берсең қолыңнан, бермесең жолыңнан аламын деп отыр. Сонымен қатар ескерту де бар: «Қайтесіңдер асыл текті, сендердің де замандарың өтті!» Осының бәрін әскербасы түсінбей отырған жоқ, сезіп, біліп отыр. Көнбеске шара жоқ, өйткені, Ахаң мықты адам, еліне арқа сүйей айтып отыр.

Ал, Жақыптың «Әй, Талпақ-ай! Әй, Талпақ-ай!» деуі, немесе Ахметжанның «Әй, Ақбай-ай!, Әй-Ақбай-ай!» деуі, қазақи дәстүр тұрғысынан қарасақ «Құрдастың өзіне өкпе жүрсе де, сөзіне өкпе жүрмейді», замандас тұлғалардың әзілі. Бірақ, әзілдің аясында да ақиқат жатыр. Жақыптың Ахметжанды «Дұшпанды табанына салып илер еді, иісі қазақты билер еді» деп суреттеуі өті жоғары деңгейде бағалауы. Яғни, Жақаң Ахаң сондай деңгейге лайық болғаннан кейін айтып отыр. Сол тәрізді Ахаң да Жақаңды «иісі қазаққа ғана емес, орысқа да танылды» деп оның Ресей төңірегіндегі елдердің барлығына танылған ұлт қайраткері ретінде баға береді. Яғни, бұл әңгіменің, мазмұнынан үш мәселені аңғарамыз. Алғашқысы шешендік өнердің тамаша үлгісі, екіншісі тарихи дерек, үшіншісі азаматтардың тарихтағы тұлғасы.

Талпақтың Ахметжаны туралы әңгімелерді, шешендік сөздерін Сағынбай, Бабажан, Ілияс тәрізді қариялардан естіген едік. Олардың арасында Ахаңды көзімен көргендер де бар. Мәселен, ол кісіні алғашқы көруін Әбдудің Ілиясы былайша әңгімелейді:

«1918 жылдың күзі болатын. Әкемнің қайтыс болғанына төрт жылдан асқан еді. Шешемнің айтуымен жас та болсам, малға қарап, ағайындармен бірлесіп бағымға жіберетінмін. Заман талабына орай мал басын азайтып, елуден астам жылқы он шақты сиыр, жүзге тарта қой қалдырған едік. Күздің бір айының ішінде үш рет барымталап жылқының жартысынан көбін алып кетті. Кімдер екенін біле алмай дал болдым. Жасы үлкен ағайындармен ақылдастым. Бір жанашыр:

– Әй, Ілияс, сен өзің біле де, таба да алмайсың. Осы өңірде жақсылығы жаннан асқан, қиналғандарға қол ұшын беретін, ел ішінің жағдайын толық білетін бір ғана адам бар. Ол – Талпақтың Ахметжаны. Саған бір көмектессе сол ғана көмек жасайды. Бірақ, ол кісі алдына барған адамды сынайды. Өтсең қуана бер, өтпесең бір дәм ішесің де қайтасың, реніш болмайды, – деді. Сонымен, немере ағам екеуіміз бармаққа бел буып, бірге аттандық.

Күн шыға аттанған біз түс ауа қажы атаның ауылына келіп, би ағаның көрші үйіне түстік. Жағдайымызды айтқаннан кейін, үй иесі би ағаға барып, қабылдайтынын айтып келді. Сәлден кейін сәлем беріп, табылдырықтан аттадым. Аққұба өңді, ат жақты, бойшаң адам екен. Үстінде оқаланған шапан, басында тақия. Сәлемімді алған бетте:

– Қай баласың? – деді.

– Әбдудің баласымын, атым Ілияс, – дедім.

– Е, Әбдуден бір жетім қалды деп естуші едім, маған келгендегі мақсатың не? – деді.

Алдында ауылдан шыққанда үлкендердің айтқанын әбден ұғып алған мен, ойлана отырып, сұрақтарға абайлай жауап бердім.

– Би аға, келген мақсатым сізге сәлем беру! – дедім.

– Мақсатыңа көңілім толды, тауып сөйледің, енді тілегіңді айт!

– Тілегім сол, сізден көмек сұрай келдім.

Би ағаның мақтағанына көңілім көтеріліп, еркін сөйлей бастадым.

– Көмегіңе қол ұшын берейін, шаруаңды айт!

– Менің жетімдігімді басынып, малымды ұрлап алды, соны таптыруға жәрдем етсеңіз!

– Ұры мықты болса жылқы ұрлайды, күпті болса сиыр ұрлайды, қартайғанда қой ұрлайды, жантайғанда астындағы көпшігін ұрлайды, не жоғалттың? – деді.

– Жылқы – деп жауап бердім.

– Жарайды, таптырамын, ертең кешке дейін еліңе жеткізеді, ал өзің әкең Әбдудің сыбағасын жеп қайт! – деді де, сырттан кіріп келген бір жігітке, – Мына Әбдудің ұлына бір жауыр атты жетегіне байлаңдар, – деп маған сынай қарады. Би ағаның көзқарасын түсінген мен, бірден жауап қаттым:

– Би ағаның қолынан алған жауыр ат, жай адамнан алған тұлпардан көш ілгері емес пе? – дедім.

– Бала болсаң да байыпты сөйлеуді үйреніп қылған екенсің, адамды семіртетін көңіл, ширататын өмір ғой, алдыңнан жарылқасын, – деп ризашылығын білдірді. Сол сәтте әлгі жігіт есікті ашып:

– Би аға, бізде жауыр ат жоқ екен, не істеймін? – деді. Би ағаң қынжыла жауап қатты.

– Осы күнгі жастар сөз астарын түсінбейтін болып барады. Нұрлан деген болыс таз адамды кемсіткенде Жұмыр деген шешен: «Болысеке! Ит жақсысы тазы болады, ет жақсысы қазы болады, жер жақсысы саз болады, мезгіл жақсысы жаз болады, құс жақсысы қаз болады, адам жақсысы таз болады» деген еді, менің «жауыр ат» дегенім әбден бапталған тәуір ат дегенім емес пе? Дұрысын беріңдер! – деді. Би аға мені бала деп олқысынбай барған шаруамды тындырып қайтарды».

Енді осы әңгіменің мазмұнына назар салып көрелік. Ұлттың болмыс-бітімін танытатын бір ерекше белгі – дәстүр яғни дәстүрін жоғалтқан ұлт – кемтар. Әңгімедегі айрықша назарға түсетін жәйіт көнеден келе жатқан керемет дәстүр – баланың қабылетін аңдау үшін, бағытын байқау үшін арнайы сыннан өткізу. Мұндай әңгімелерді ел ішінен көптеп кездестіруге болады. Мәселен, Сырым батырды бала кезінде әкесі Бақай деген сыншыға жібереді. Сәлем бере келген балаға Бақай сыншы:

– Ей, Сырым, жоқтан бар болдың,

Айырдан нар болдың,

Қамқа тон тозды,

Атадан ұл озды,

Ападан қыз озды,

Боздан буырыл озды,

Сен осыған жауап берші? – дегенде Сырым:

 

– Ей, Бақай ата!

Жоқтан бар болсам құдайдың құдыреті шығар,

Айырдан нар болсам атам үлкен болған шығар.

Қамқа тон тозса, киюі салақ болған шығар.

Анадан қыз озса, шіркіндігі болар,

Атадан ұл озса, еркіндігі болар, – деп жауап береді.

Яғни, баланы сыннан өткізу тек бір ғана өңірге емес, жалпы иісі қазаққа тән дәстүр екен. Олай болса, Талпақтың Ахметжаны алдына келген жасты сынау арқылы қалыпты дәстүрдің дамуына, сабақтасуына өзінің үлесін қосып отыр.

Әңгімедегі екінші мәселе – шешендік. Және ол жай ғана шешендік емес, философиялық шешендік. Мәселен, бір ғана тіркесін алып көрелік. «Бала болсаң да байыпты сөйлеуді үйретіп қалған екенсің адамды семіртетін көңіл ширататын өмір». «Байыпты сөйлеу» деген тіркес қазақта көнеден бері қолданылып келеді. Оны көбінесе көпшілік «орнықты сөйлеу» мағынасымен үндестікте қабылдайды. Бұл дұрыс. Бірақ мағына мұнымен ғана шектелмейді. «Байыптының» түбірі «Бай» деп алсақ сөз байлығына мегзейді екен. Яғни, «байыпты сөйлеу» Тапқырлықтың да нышаны. Ал, «адамды семіртетін көңіл, ширататын өмір» деген қанатты сөз шешеннің төл туындысы. Мұны, мақал ретінде қабылдап, қолдануға, талдауға болады. Өйткені, тіркес «тоқсан сөздің тобықтай түйінін» беріп тұр.

Үшіншіден халықтың шешенді өте қадырлеп, сыйлайтындығы. Оны Ахаң да жақсы білді. Сондықтан «Жоғың ертең түске дейін табылады» деп сенімділікпен айтуы осыған байланысты.

Жақсысын жанындай жақсы көрген қазақ халқы әр кез Талпақтың Ахметжанына құрметпен қараған. Еңбегін бағалай білген. Нәтижесінде ол кісі Әлтеке, Сарым, Кернейге болыс та болады. Осыған орай ел аузында сақталып жеткен тағы бір әңгімеге құлақ түрелік.

Бірде ел жиылып мәжіліс құруға кіріскенде ел ақсақалы ортаға шыққан Талпақтың Ахметжанын: «Нұра болысының халық сайлаған биі, ұлық сайлаған болысы Ахметжан жиынды ашады» депті. Сөйтсе жиылған көпшіліктің алдында отырған атақты Адамбай, Тұрсынның Топатайы Ақаңды құрдас санап ойнай береді екен, былай депті: «Нұраның биі де Ахаң, болысы да Ахаң, ал енді астына ат мінгізіп, иығына шапан жабыңдар!». Бір жылдары Топатай бастаған бір топ елдің игі жақсылары Ертіс өзенінен өтпек болып, көпшілік өтпелі салға мінгенде Топатай қайыққа отырыпты. Ағымы қатты тұсқа жеткенде қайық аударылып, Топатай суға кетер қауіпі туғанда, өтіп бара жатқандарға айқайлап: «Мені құтқарып қалған адамға 5 сом беремін» дейді. Ол кезде бұл үш аттың құны екен. Сонан бір қайықшы жағаға алып шығып, Топатай қалтасын қарағанда 5 сом болмай, 3 сом табылып соны береді. Осы әңгіме ойына оралған Ахаң:

– Е, Топеке, Топеке! Тауып айттыңыз, талайлардың белінен басып, ауызын жауып айттыңыз! Бірақ, осы байлығыңыз қара Ертістің суынан өткенде қайда қалды екен? – депті.

Бұл әңгімеден ел ішінің жай-күйін, тыныс-тіршілігін жан-жақты біліп отырған басшыны, тапқырлықпен ұшқыр ойды ұштастыра білетін алғырықты айқын аңғарамыз. Әңгімедегі шешендік Ахаңның алғашқы не соңғы сөзі емес, бірақ, қай кезде болмасын түйін сөздің сол кісіге келіп тірелетіндігін айғақтай түсетін мысал болып табылады.

1915 жылдың жазында белгілі ақын Нармамбет Орманбетұлының ұйымдастыруымен кейін ел ішіне аңыз болып тараған үлкен басқосу өткізіледі. Ондағы негізгі себеп, абақтыдан босап келген атақты Мәди ақынды шақырып, қонақ ету болтатын. Алдын ала елдің иігі жақсылары да жиылыпты. Олардың арасында Адамбай – Тұрсынның Топатайы, Тобықты Ақсаққалдау Тілеш бай, Әлтеке Қосыбай шешен, Сарым – Байдәулет Талпақтың Ахметжаны тәрізді сыйлы тұлғалар да болыпты. Мәди келерден бірер күн бұрын үлкен дәмде бас қосқанда Нарекең:

– Иісі Орта Жүзге би болып, кейінгіге саналы сөзі қалған Қазыбек бабаның әруағы риза болсын деп ұрпағы Мәди ақынды шақыртып отырмын. Ақсораңның бауырына үй тіккіздім, он ту бие мен он құлын сойғыздым, алты саба қымыз дайындаттым. Ауыл жігіттеріне айтып, балуан күрес ұйымдастыртам. Қандай ойларыңыз бар? – деп сауал тастайды.

Тілеш бай тұрып:

– Мәди келген күні, өзінен бата сұрап бір ақбоз атты құрмалдыққа шалайық, ол менің мойынымда болсын! – дейді.

Топатай:

– Бір, саба саумалды сары уыз күйінде сақтап сусын ретінде беріп отырайық, ол менің міндетімде болсын! – депті.

Қосыбай шешен:

– Серіні сергітер бір амал, әнші – домбырашылардың өнері, оған мен жауапты болайын! – дейді. Сонда Талпақтың Ахметжаны:

– Әншіні ширататын саз емес пе?

Аңшыны ширататын тазы емес пе?

Балуанды ширататын күрес,

Батырды ширататын сайыс,

Шешенді ширататын сөз,

Ақынды ширататын айтыс,

Ел ішіндегі ақындардың басын қосып, айтысты өткізу менің мойынымда болсын? – депті.

Сонан Әбіш, Түсетай, Жуаспай, Бабас тәрізді ақындар келіп айтысты ұйымдастырып оған Мәдидің өзі де арласып, тамаша ақындар сайысы өтеді. Сол айтыста біраз ел адамдарының аттары да айтылған. Мәселен:

Қапастан ұштың босап бұлбұл құсым,

Мақпазда әр не болса жазу үшін.

Арғымақ аса шауып, торға түстің,

Көтермей ағайынның қайрат – күшін, –

деп Әбіш жырлағанда Мәдидің абақтыдан енді ғана босап шыққанын аңғартады.

Әбен мен Топатайға сәлем жаздым,

Қараңыз серпініне өнерпаздың.

Надан деп қарға қылып қарқылдатып,

Мырзалар несін алдым кәрі таздың, –

деген жолдардағы Топатай туралы біз жоғарыда айттық.

Нарекеңнен табылған сөздің нәрі,

Таниды Нарекеңді жұрттың бәрі.

Абайша тақпақтатып жөнелгенде,

Кеудеңе орнағады әсем сазы.

Исламда біз де кенде қалғанбыз жоқ,

Елімнен Меке барған Талпақ қажы, –

деп Ахаңның әкесінің де елге сыйлы тұлға болғандығын аңғартады.

Әрине, діни танымдық деңгейі жоғары болған әрі сауатты, әрі сындарлы Талпақ қажы, баласы Ахметжанды оқытпауы мүмкін емес еді. Ол кездегі оқу түрі тұрмысқа байланысты болатын. Жағыдайы төмен адамдар қай ауылда молланың бар екендігін сұрастырып алып, апарып оқытса, әлділер молланы алғызып, мектеп аштырып оқытатын. Ақынның тілімен айтар болсақ:

Кенжесі Жәбекемнің аты Бабық,

Алтауың Райымбектен тудың нағып.

Біреуіңнің саждаға басың тимей,

Сауатыңды ашты ғай молда Садық, –

деген заман еді. Дін оқуының төрт сатысын екі жылда толық тәмамдап шыққан бала Ахметжан өзінің тапқырлығымен, шешендігімен таныла бастайды.

Ел ішінде жүрген бір әңгімеде түнемелікте алтыбақанда бас қосқан қыз-бозбалалардың арасында екі жігіт дауласып қалып, соңы төбелеске ұласатын жағдайға жетеді. Екі жарылып алған жастар «Сен мықтысың, сен мықтысың!» деген желеумен жігіттерді жұдырықтасуға апарады. Сонда Ахметжан:

  • Адамның қолы жұмса жұдырық, ашса алақан! Жұдырық ашудікі, алақан сабырдікі, ашудың өзегі әлсіздік, ақылдың өзегі мықтылық, ал қайсысың мықтысыңдар, көрейік! – деп тұтанғалы тұрған төбелесті тоқтатыпты.

Әрине, ата – балаға сыншы. Ахметжанның тілге шебер, сөзге шешен, әрі әділ болып өсіп келе жатқандығын аңдаған Талпақ қажы оны ел билеу ісіне бейімдейді. Табын Бабажан деген қарияның айтуына қарағанда, алғашқыда Әлтеке-Сарым, кейіннен Нұра болысына болыс болған Орынбай деген кісі Ахметжанға бата берген екен:

Жәкемдей шешен бол,

Әкеңдей көсем бол,

Ақ патшаның жарғысын ал,

Көптің алғысын ал,

Ақылың ауыр, ісің тәуір болсын!

Сонымен, Талпақ қажының Ахметжаны мұрағат құжаттарында көрсетілгендей жалған жала мен 1918 жылы 24 мамырда болыстықтан алынса, 1931 жылы көтерілісті ұйымдастырушы деп жазықсыз айыпталып, атылады. Бұл жыл елдің игі жақсыларын жоғалтқан тауқыметті жыл еді. Естеліктер мен өзге де зерттеулерде айтылғандықтан, мұрағат құжаттарында көрсетілгендіктен өзге жәйіттерді қайталауды жөн көрмедік.

Түйіндей келгенде айтарымыз, өз кезінде Талпақтың Ахметжанының ел ішінде ең күрделі ауқымды деген істерге араласып отырғандығын осы айтылған әңгімеден толық байқаймыз. Ал мұндай шараларға қысу үшін, ол көптің қалаулысы болуы керек. Ахаң сондай деңгейден көріне білген тұлға.

 

Е.А. Бөкетов атындағы ҚарМУ-дың Филология факультетінің деканы,

филология ғылымдарының докторы, профессор

Әбдуов Мухаммадғали Ильясұлы

Қақпан ақынның өлеңдері мен толғаулары

Қақпан ақынның өлеңдері мен толғаулары

Ақындығымен Арқа өңіріне аты мәлім болған, өткір тілді, от ауызды Қақпан Жиренбайұлы ел аузынан жеткен мәліметтерге қарағанда 1864  жылы қазіргі Қарағанды облысына қарасты Шет ауданындағы Бұғылы тауының баурайында дүниеге келіп, 1934 жылы Қызылжарда қайтыс болған. Ол әрі кедей, әрі дау-дамайдан аулақ жүретін момын Жиренбайдың бес ұлының ішіндегі ең кенжесі. Мұны ақынның:
Туысқан бесеу едік Жиренбайдан,
Қолымда басқа мал жоқ жалғыз тайдан, –
деген өлең жолдарынан да байқаймыз. Қақпанның азан шақырып қойған аты – Батырбек. Ақынның аталас бауыры, Шет ауданының Ақсу-Аюлы кентінде өмір сүрген Ермек Мұстафиннің айтуы бойынша Жиренбайдан туған Құттыбек, Бұлдыбек, Құлыбек, Ысқақ және Батырбек. Міне, осы ең кенжесін өнерлі азаматтарды айрықша ілтіпат көрсетіп, сыйлайтын халқымыз ақындық қабілетін ерекше бағалап, сөзімен тіліп түсетін қасиетін байқап, Қақпан деп атап кетеді. Ақынның туған жері – Бұғылы тауының бір үлкен қойнауы – Қақпан сайы деп аталады. Шет ауданындағы Нұраталды ауылының сол кездегі тұрғыны Тайжанов Өкеннен 1973 жылдың 29 қарашасында облыстық «Жезқазған туы» газетіне келіп түскен хатта былай дейді: «Алыстан мұнартып көрінген Бұғылы-Тағылы, Құсмұрын-сымбыл қойнаулары Шет ауданындағы асыл өлкелердің бірі. Осы өлкеде өкпек желден саябыр сай бар. Бұл сай – Қақпан сайы деп аталады. Бұл сайдағы анау бір қораның орыны кедей семьясында туып-өскен Батырбек Жиранбайұлы тұрған үйдің орыны». Өкен де Қақпанның 1864 жылы дүниеге келгендігін айтады. Батырбек жеті жасқа келген шағында сол кезде ел ішінде етек алған шешек деген аурумен ауырып, қос жанарынан айрылады. Сөйтіп:
Көзімді алды менің бұл қорасан,
Көрмедім мұндай ауру мен орасан, –
деп жырлаған ақынның сауат ашуға мүмкіндігі мүлдем жабылады. Ақынның жанарының жеті жаста кеткендігін оның өз өлеңдерінен де байқаймыз:
Қарқабат, Қаракесек, атым Қақпан,
Жүйрікпін шығанақтан шыға шапқан.
Тәңірім жеті жаста көзімді алып,
Соқыр қып әр нәрседен мені қаққан.
Әдебиеттер мен әр түрлі басылымдарда Қақпан туралы мәліметтер айтарлықтай көп емес. Дегенмен, аздаған дүниелердің өзінен ақынның өз кезінде алдына жан салмаған шебер тілді, өткір сөзді әрі сазгер, әрі әнші өнерпаз болғандығын айқын аңғаруға болады. Қарт журналист О.Орынтаев «Орталық Қазақстан» газетінің 1977 жылғы 20 қыркүйектегі санына шыққан «Қақпан ақын хақында» деген мақаласында мынадай естелік айтады: «Тоқырауын бойын мекендейтін Тобықты елінің Манас руынан шыққан атақты ақын Кенішбаймен жұп жазбай он жыл дәмдес-сырлас, жолдас болдым. Ол көпті көрген көне қария, әрі суырып салма тәсілмен айтатын төкпе ақын еді. Сол Кеншекең 1960 жылы 94 жасында дүние салды.
Кеншекең бір реттегі әңгімесінде шаншар руынан шыққан атақты ақын Соқыр-Ажарға амандаса барғанда, сол елде жүрген Қақпан ақынмен кездескенін әңгіме етіп айтқанды Қақпанның бір-екі өлеңін де айтып берген-ді.

  • Мен Қақпан ақынмен екі рет кездестім. Бірінде Қу еліндегі Ажар ақынның үйінде алғаш көріп, амандасып танысқанбыз. Мен сияқты, Қақпан да амандаса барған екен. Бұл жолы сөзді Ажар бастап айтты да, біз пәлендей шешіліп сөйлескеніміз жоқ, Ажардың әңгімесінен тыңдаумен болдық. Екінші рет Қақпанды әдейі еліне іздеп барып, сөйлесіп, сыр шертіскенімізде білгенім мынау еді, – деп Кеншекең әңгімесін одан әрі созды.
  • Қақпан өзімізбен көрші отырған мына Шет ауданының адамы. Ұмытпасам әкесінің аты Жиенбек (не Жиенбай) еді. Өзі тым сөзуар, өткір тілді, орақ ауызды, шешен адам еді. Ертеде Семей губерниясына қарасты Қарқаралы уезінің Қызылтау деп аталатын болысында, кедей шаруаның семьясында туып-өскен. Руы – Қояныштағай. Бес-алты шамасында қорсан шығып, екі көзі бірдей майып болып қалған. Кішкентай кезінен домбыра тартып, естіген күйлерін қалт жібермей, нақысына келтіре тартылатын болып, ауыл-аймақ, естірмендерінің алғысына бөлене берген». Расында Қақпанның ақындығымен көпшілікке танылуы бала кезінде басталғандығын көптеген көне көз қариялардың айтқан әңгімелерінен анықтауға болады. Ақынның қос жанарынан айрылып көзі көруден қалғанымен көңілі, ақыл-ойы алысты барлайтын ақындарға тән байқампаздығы мен тіл өрнектері шығарған толғауларынан көрініп отырады. Бірте-бірте өзінің ақындық өнерін күн көріс кәсібіне айналдырады. Нәтижесінде жеке адамдарға арналған арнау өлеңдер өмірге келіп, олардың бір тобы өткір сынға бағытталса, екінші тобы, мақтап, марапаттауға негізделген. Ақынның ағайындарының бірі Ермек Мұстафин Қақпанды жиырмасыншы жылдары біраз уақыт Шу өңірінде болғандығын айтады. 1958 жылдың 23 наурызындағы «Советтік Қарағанды» газетінде жарияланған «Соқыр Қақпан ақын» деген топтама өлеңдердің кіріспесінде Қақпанның үш баласының болғандығын, үлкені – Торғайбекке қастандықпен у беріп өлтіргендігін, ал, кейінгі – Саулебек пен Қасымхан деген балаларының Ұлы Отан соғысында қаза тапқандығын жазған. Ал, Ермек ақсақалдың өзімен тілдескенде 1939 жылы Қызылжарға барып Қақпанның үйінде болғандығын Сәулебек пен Қасымханның ет комбинатында жұмыс істеп жүргенде көргендігін әңгімеледі. Бәйбішесі Ақбикешті 1948 жылы шет ауданының Шет совхозына қарасты Тұмсық бөлімшесінде тұратын Қақпанның туысқаны Әбікей Кәрібеков деген кісі көшіріп әкеледі. Ақбикеш 650 жылдардың орта кезінде қайтыс болған.

Ақын туралы жазылған деректер айтарлықтай деректер көп емес. Дегенмен, 1961 жылы Қазақ ССР Ғылым академиясының баспасынан Д.Шалабековтың құрастыруымен жарыққа шыққан «Қарағанды жұмысшыларының әңгіме-жырлары» деген жинақтың кіріспесінде мынадай мәлімет берілген: «1946 жылы Қазақ ССР Ғылым академиясының Тарих, археология және этнография институты бастырып шығарған Балхаш Әбиевтің «Қарағанды кені» дейтін кітабында:
Жолығар пәнде өмірдің әр ісіне,
Нілдінің тас ұнталар дәрісіне.
Қыдырғанда қызырдың ісін басып,
Кез келдім Байшағардың Әлісіне.
Және:
Әуелі бісміллә деп сөзді бастап,
Бұлбұлдай тілді безеп мен бір қақсап.
Ел тозған, заман азған турасында,
Артыма кетейінші аз сөз тастап.

Жатқанымыз ағылшынның казарма үйі,
Лас, былық, жан тынығар жоқ бір күйі.
Жүргеніміз жер асты күңгір білте шаммен,
Адамның айналғандай баста миы.

Сатыдан күнде түсіп булужка алып,
Осындай күйде жатыр талай халық,
Жас өмір жапан түзден күн кешіп ек,
Япырмай көрерміз бе енді жарық?

Қайғылы мұңды болып ғаззі басты,
Төзімсіз күйде кешіріп өмір жасы,
Зорлықты тартып жатқан сан мұңлықпыз, –
деген текст келтіріліп, бұл өлеңдердің біріншісінің авторы 1934 жылы қайтыс болған Соқыр-қақпан екендігі, екіншісінің авторы белгісіз, бірақ Қарағанды жұмысшыларының арасында туғандығы айтылады». Келтіріліген деректен қақпан ақынның өз кезінде көпшілікке танымалы болған, өлең-жырларының ел ішіне кеңінен тарағандығын байқаймыз. Ақынға байланысты келесі бір керемет суреттеуді атақты жазушы Ғабиден Мұстафиннің «Көз көрген» романынан кездестіреміз. Туынды көркем шығарма болғанымен Қақпанның бет-бейнесі өте шебер әрі нанымды бейнеленген. Оқырманға түсінікті болу үшін үзіндіні толық келтіргенді жөн көрдік: «Осы кезде көзі жұмулы, қолында таяқ, беті шұп-шұбар, домбыра асынған бір бала жетелеп келді. Келе-ақ домбырасына қосыла сарнады сол адам:
«… Сұрасаң руымды Қояныштағай,
Ішінде Қояныштағай Дәулет-Таңай,
Белгілі Қақбан ақын мен боламын,
Саумысың, Махамбетше жарқыным-ай.
Тал қармап, сөз сауады соқыр Қақбан,
Тәңірім ораза ашар әлі болса,
Тентіреп қақсар ма еді жақ жаппастан.
Құдайым көзімді алды көрмесін деп,
Жын-шайтан әзәзәлге ермесін деп,
Ырзығым ел үстінде болғаннан соң,
Тауышқа ишарат та жетер деген,
Жаманға жер жарады Махамбетше,
Малталап сөз қадырын езген емен».

  • Иә, иә, жетер, Қақбан. Мені несіне торисың. Өзім де торушының бірімін, – деп Махамбетше кірпідей жиырылды. Жұрт жиналып қалған. Базарға шөп, мал әкелген қыр қазақтары арбасының үстінен, аттылары жаяуларды қоршаған көпті дыбысынан сезіп, дәуірлей соқты:

«… Асып ед әкең Қыдыр Қуандықтан,
Кәнікей шыққан мүйіз жуандықтан.
Аузыңды аждаһадай ашсаң-дағы,
Түйені түгіменнен жұтсаң-дағы,
Ақыретке әкетерің үш қабат бөз,
Жиғаның қалар бір күн болып тоз-тоз:
Шын жыласа көз соқырдан жас тамады,
Шын қызса тас та балқып ағады.
Шыңына жетпей қызыл тілім тоқтамас,
Ерегіссе у шашқан аузымнан кім қағады.
Қара есек мінген қара сарт,
Қара арғымақ жегіпті.
Қағазымды сорған соң,
Майға әбден бөгепті.
Қойшыны құдай атарда,
Шопанға тиер таяғы.
Байды құдай атарда,
Төбеңе ойнар аяғы.
«Кет!» деді-ау, сарт қақсамай!
Әдейі іздеп келгенде,
Сен де отырсың жақтамай.
Бай мен биде қайыр қалмады,
Қайтсің Қақбан ел ақтамай».
Тырысып отырған Махамбетше «Қара сарт» дегенде жараңдап, жымың ете түсті. Ақын Сейіткемелдің Әубәкіріне салып еді тілін. Кейін байыған, кірме ауылдас Әбубәкір ру басы Махамбетшенің сиқымбайымен қырқысып алған жерін, бауыр басқан елін меңгеріп барады. Феодал Махамбетше түгілі Мәскеу шауып жүрген Егордың өзі «Мынау қайтеді?!» дей бастаған. Сондықтан Әбубәкірді мұқатқан әрбір сөз екеуінің қышыған жеріне тиді. Сараң Махамбетше «Бірдеме беріп құтылмаса болмас» деп дамбалдық шөжім бергенде, Егор көйлектік үш кез тізбен берді. Ойында ештеме жоқ бала Абдрақман енді ғана аңғарып «Соқыр ит» деді де үйіне жыламсырай жөнелді. Сары бала бәріне бейтарап. Жиын тараған соң жалғыз қайтты. Ақын сөзі есінлде. Бірнеше шумағын жатқа айтып келеді…»
Республикаға танымалы журналист Ырымқұл Сүлейменов Қызыкең Түсіпов деген кісінің Қақпан туралы айтқан естілген былай деп келтірген: «Мен Қақпанды талай рет көрдім, ел аралап өлең айтып жүруші еді. Хиссаларды көп білетін. «Алпамысты» ұзақ түнге айтып тауса алмайтын. Зейіні күшті, бір естігенін ұмытпайтын-ды. Қақпан тамаша домбырашы еді. Ол ән де шығарған адам. «Рти-рти» әнін қазір де көп адам айтады». Қақпанның «Ішкенім – айран-шалап, тіккенім – қос» деген өлеңіне байланысты «Қарағанды жұмысшыларының әңгіме-жырлары» деген кітапта мынадай түсінік берілген: «1956 жылы 5 майда Хасен Манкиннен жазылып алынды. Х.Манкин өлеңнің тууы туралы былай дейді: «Ұмытпасам 1905 жылы желтоқсан айында ағылшын байларына қарсы жанжал жасады. Сонда ағылшын байына Нілді болысы Жәкен көмектесіп, қазақтардың қожайындарға қарсы төбелісін қойғызған екен дейді. Сол үшін ағылшыннан көп сыйлық алады. Бір ретте осы маңдағы соқыр Қақпан деген атақты ақын Ақмола жәрмеңкесіне барып жүріп, Майлықұл деген кісінің үйінде Жәкен болыспен қағысып қалады. Сол жерде Жәкен болысқа осылай деп айтып салған екен» Өлең жолдарына назар аударар болсақ Жәкен болыстан басқа Белден деген адамның есімі кездеседі:
Ішкенім айран-шалап, тіккенім қос,
Мал үшін Белденменен болмадым дос.
Мұндағы Белден ағылшын байының есімі болса керек. Олай дейтін себебіміз осы жинақтың ішіндегі Ілияс Манкиннің «Бір Алла жәрдемші бол, өзің айла» деген өлеңінің соңында:
Жас бала, қара қазан қамы үшін,
Болдық біз ағылшын бай Белденмен қас, – деген жолдар бар. Осы түйінге сүйене отырып, біз жоғарыдағыдай пікірге тоқтағанды жөн көрдік.

Абдуов Мухаммадғали Ильясович,
ф.ғ.д., профессор  

Жидебай батыр және жоңғар шапқыншылығы

Жидебай батыр және жоңғар шапқыншылығы

Ұлттық рухани мұраның жанашыры М.Ж.Көпеевтің «Қазақ шежіресі» кітабында мынадай мәліметтер келтірілген: «Қожаназар ел жұртына аман-есен келді, қатын алды, бір ұл туды. Атын Жидебай қойды. Жидебай құрттай бала күнінде тапқан шешесі өліп қалып, Қожаназар бір тоқал алды». Әрине, бұл ел аузынан жеткен аңыздың желісінде жазылған мәселе. Десек те екі түрлі жәйітке қанық боламыз. Біріншісі, Жидебайдың әкесінің Қожаназар екенін, шежірелік деректерде де осылай айтылады. Бірақ, бір әңгімеде бірінші әйелінен туған десе, келесі бір жерлерде екінші әйелінен туғызады. Екіншісі, жастай анасынан жетім қалуы және бір анадан жалғыз болғандығы. Бұл екеуі де маңызды деректер. Біз жоғарыда Қожаназардың жоңғарлар қолынан босап келген уақытын 1712 жыл деп пайымдаған едік. Осы байдамды басшылыққа алсақ Жидебай 1713 жылы туған болып шығады. Батырдың ескі мазарына қойған көктаста Жидебайды ХVІІ ғасырда өмір сүрген деп көрсеткен еді. Осыған орай нақты кезеңді айқындай уақытында зерделеу жұмысын жүргізіп 1986 жылы «білім және еңбектің» №9 санында «Жидебай батыр» деген атпен мақала жариялаған едік. Біздің тілімізге тиек болған мәселе Жидебайдың Абылай ханға батыр болғандығы. Ал, Абылай хан 1711 – 1781 жылдар аралығында өмір сүргендігі тарихи мәліметтер мен жазба мұрағат деректері арқылы толық дәлелдеген. Олай болса, Жидебай батыр да ХVІІІ ғасырдың адамы. 5 жасында анасынан, 7 жасында әкесінен Жидебайдың жаугершілік замандағы балалық шағы жеңіл болған жоқ.
Әлихан Бөкейханов «Ата тегіміздің айнасы» деген зерттеуінде : «Әлтекеден, бірінші әйелінен – Өтеген, Есболай, екінші әйелінен – Дос, Әлмұрат, үшінші әйелінен – Сапақ. Өтегеннен – Байдаулет, Бәйімбет, Жангел, Қойкен (Шерубай – Нұра өзенінің бір саласы, Қойгелдің бейіті жанында, Қойгел есімімен аталады. Жарас, Бесбалдақ, Қазақбай деген үш бейіттің атымен Нұра болысында үш өзен аталады). Есболайдан – Бірназар. Достан – Қожаназар, Баптен, Мырзақұл. Қожаназардан – Жидебай. (Жидебайдың бейіті 16 ауыл жерінде және Әлтеке немесе Дос рулары оны әулие санайды, басына бала көтермеген қазақ әйелдері басына түнейді, Дос руы Жидебайдың атымен ант береді және антын ешқашан бұзбайды, Жидебай ХVІІІ ғасырдың аяғында өлген). Жидебайдан Есенаман, Есіркеп» деп жазған. Бұл батырдың өмір сүрген кезеңін айқындаған біздің пікірімізді айғақтай түседі.
Сонымен,  ХVІІІ ғасырда өмір сүрген халық батыры Жидебай Қожаназарұлының туған кезі 1713 жыл деген тоқтамға келдік. Ендігі мәселе батырдың қай жерде туғандығын анықтау. Осы өлкеде, мынадай мекенде өмірге келіпті деген нақты тарихи дерек те мәлімет те жоқ. Дегенмен, қисынға келетін әңгімелер негізінде тұспалдап табуға болады.
Қазақ жаратылыстың заңдылықтарын терең түсіне білген халық. Әрбір іс, әрекет, сөз белгілі бір қағиданы басшылыққа алып отырған. Адамның есіміне байланысты да осыны айтуға болады. Танымалы тұлғалардың есімдерінің қайталанып отыруы (Абылай, Омар, Бөгенбай т.б.), күннің жатысына орай қойылуы (Бейсенбай, Сәрсенбай,Жұмабек т.б.), заманның талабына сай алынуы (ХХ ғасырдың 30 жылдарында  Совет, Социал, Партия, Кеңес т.б. аттарының пайда болуы) мекендік орындарға орай берілуі (Ертісбай, Жайық, Арқабай, Еділбек т.б.) біздің пікірімізге дәлел бола алады. Енді, Жидебай есімінің қойылуына назар салып көрелік. Есім «Жиде» және «бай» деген сөздерінің бірігіуінен жасалып тұр. Мұнда негізгі екпін түсетін сөз алғашқы бөлігі де, соңғысы жиі жалғанатын үстеме сөзге жатады. Жиде-жеміс. Ол өзге де жемістер тәріззді жазда өсіп, өнімін береді. Ендеше ел жайлауда отырғанда өмірге келгендіктен нәрестеге осындай есімнің қойылуы мүмкін. Дегенмен, қазақта Жайлаубек, Жайлаубай, Күзгібек деген тәрізді есімдер де кездеседі. Ал Жидебай – сирек кездесетін ерекше қойылған ат, заманның ағымына күннің жатысына келмейді.
Біз жоғарыда Дос батыр туралы әңгіме қозғағанда қай өңірде өмір сүргендігін, қай жерде қаза тапқандығын және сол өлкеде Дос деген өзеннің бар екендігін айтқан едік. Осы байламды басшылықа ала отырып, аталған аймаққа назар салсақ, Балқаш көліне келіп құятын Іле өзенінің бір сағасы Жиделі деп аталады. Атауына қарағанда жемісті өңірге ұқсайды. Біздің пікіріміз бойынша осы өзеннің бойында өңірге келгендіктен батырға Жидебай деген есім берілген (жоба бойынша алғашқыда Жиделібай деп қойылған есім бірте-бірте ауызекі сөйлеу тілінде ықшамдалып Жидебайға айналған). Бізде қалыптасып қалған дәстүр бар. Егер әңгімеге өзек болып отырған тұлға арғын елінен болса, бірден оны арқамен байланыстыра бастаймыз. М. Тыншбаев өзінің зерттеуінде былай дейді: «из описаний Тимура знаем, что Аргыны в 14 веке жили между р.Ала-куль и р.Каратал, т.е. оставались на прежных местах». Яғни, Балқаш көлінің оңтүстік жағында өмір сүргендігі жайында мәлімет береді. Тарихта аумалы – төкпелі кезеңдер болмай тұрмайды, сондықтан, қоныстану мәселесінің де өзгеріп отыруы табиғи заңдылық.
Жидебаймен аталас ағайынның ұрпағы белгілі ғалым, профессор Төлепберді Ақышов: «Жидебай батыр Сыр бойындағы Қаратау өңірінде туып, Сарыарқадағы Ақсу-Аюлы тауының солтүстік батысында, кейін Жидебай әулие аталып кеткен жерде Шет ауданының орталығынан 15 шақырым қашықтықта дүние салған» деп батырдың оңтүстік өлкеде өмірге келгендігін айтқан. М.Ж.Көпеев айтқандай жаугершілік заманда күнде көшіп, қоныс ауыстырып жүрген елдің Қараталдан бастап, Қаратауға дейінгі аралықты басып өтуі әбден мүмкін. Кәрі құлақты қариялардың біресе батырды Қаратау бойында, кейде, Іленің бойында өмірге келтіруі осы себептен туындаған болса керек.  Сонымен біз Жидебай Қожаназарұлын Іленің бір сағасы болып табылатын Жиделі өзенінің бойында туған деген тоқтамды ұсынғанды жөн көрдік.
«Алып – анадан туады» деген қазақ халқында мақал бар. Жидебай батырдың анасын бір деректерде Нар бала десе, келесі бір деректерде Нарғыз деп айтады. Ал аңыздарда біресе түрікпенқызы, біресе арабқызы деп баяндалған. Мәселен, Аманқұл Мұсатайұлы мынандай жағдайды жазған: «содан Дос баласы Қожаназар екеуі мекеге жүріп кетеді. Аман –есен жеткен соң медресеге түсіп, Сұлтан қажы деген мұғаліммен танысып жолдас болып жүреді. Сұлтан қажының жалғыз қызы Нарқыз да сонда оқиды екен. Қожаназар екеуі бірін-бірі ұнатып, ғашық болып қалады.» («Ағадыр таны газеті, 26 маусым, 1993 жыл.»). Әлтекенің 28 жасында жау қолында қаза тапқанын жоғарыда айтқанбыз. Шапқыншылық уақытта елден алшақта жатқан өзге мемлекетке сапар шегу де оңай емес. Және Сұлтан көпшілігінде түркі тектес халықтарға тән есім. Бірақ бізге бұл жердегі қажеттісі батырдың анасының есімін айқындау. Ғ. Ақпанбекте «Арқа» журналының 1993 жылғы 3 санында: «Қожаназардың екінші әйелінен Жидебай туады. Жидекеңнің анасы Нарбала (лақап аты болса керек)» деп жазады. Осы айтылған пікір қисынға жақын. Бірде Нарбала, енді бірде Нағыз деп алынуы да есімінің ел қойған нұсқасы екендігін аңғартады. Десек те, есімге ерекше мән беретін қазақ Жидекеңнің анасын Нарбала деп атауына қарағанда ол кісі ірі, алып тұлғалы адам болғанға ұқсайды.
Өкінішке орай Жидебай есі кірмей тұрып анасынан есін біле бастаған кезінде әкесінен айырылады. Бұл туралы ел аузындағы сақталып қалған аңызда да, М.Ж.Көпеевтің еңбегінде де ашық айтылған. Әрине, апар анамыз Жидебайды жатсынған жоқ. Дегенмен, әркімге өз анасы ыстық, өз баласы жақын. Болашақ батырдың жас кезінде жетімдіктің тауқыметін тартқандығын жоққа шығаруға болмайды. «Жидебай батыр» дастанындағы:
Шешем мені күтеді,
Өз баласына көбік береді,
Жалай берсін деп.
Маған тезек береді,
Отқа қалай берсін деп, –
деген жыр жолдары біраз жағдайдың басын ашып тұр. Батыр бала кезінде мұсылманша оқыған, білім алған, оның діни сауатты болғандығы жайлы аңыздар да, әңгімелер де баршылық.
Ұлттық дәстүрдегі қалыптасқан, көптеген ғасырлардың бойына сұрыптаудан өтіп орныққан салттың бірі – ес біліп, етегін жинаған баланы ынта-жігеріне қарай отырып, бағдарлы түрде өмір тәжірибесін жинақтаған, көргені мен тоқығаны мол тұлғалы адамға бата алуға жіберуі. Және бір айтатын мәселе егер бала ән айтуға бейім болса, танымалы әншіге, өлең шығаруға ыңғайы болса, белгілі ақынға, сөз сөйлеуге шебер болса, шыныққан шешенге тағысын – тағылар жіберетін болған. Бұл пікірімізге орай айтуға болатын дерек те, мәлімет те жеткілікті. Осындай орныққан дәстүрдің көрінісі Жидебай батырға да қатысты. М.Ж.Көпеевтің жазбасында Әлмұрат байдың үйіне Қаракерей Қабанбай батыр келген күні бабасы Дос баланың түсіне еніп, барып батырдан бата ал деген аян береді. Ертеңіне аттанып бара жатқан батырдың алдынан шығып, батасын алып, төрт алмажайының бірі қызыл түлкіні иеленеді. Аманқұл Мұсатайұлы Жидекеңнің түсіне анасының кіріп, қос түлкі киесінің келгенін жылқыдан қандай ат таңдау керектігін, елді қорғауға аттануының қажеттілігін айтқандығын жазады. Егер біз қалыптасқан дәстүрге жүгінсек Жидебайдың Қабанбай батырдан бата алғандығы көңілге қонымды. Себебі мықтылығы жас кезінен байқалған Жидекеңнің үлкендердің ұсынысы бойынша ауылға келген Қабанбайдан бата сұрауы дәстүрге сәйкес. Мәжһүр Жүсіп жазбасындағы «ата, маған керек бата!» деген сөз тіркесі оқырманды еріксіз ойландырады. Аға емес, ата. Яғни, біздің пайымдауымызша жаңағы айтылған сөзге қарағанда Қабанбайдың жасы сол кездерде кемінде қырықтың бел ортасында болған. Оған жоғарыдағы айтып кеткен дәстүрге тән батаны көпті көрген адамннан алу керек деген мәселені қоссақ пікіріміз айқындала түседі. Енді, Жидебайдың бата алған жасын шамамен анықтауға талап жасап көрелік «Ақтабан шұбырынды, Алқакөл сұламаның» болған жылы тарихи деректермен анықталған 1723жыл. Оған қатысты аңыз әңгімелерде Жидебайдың есімі айтылмайды. Ол орынды. Себебі шайқасқа шығатындай жігіт емес , бұғанасы қатпаған жас бала еді. Осы бір зұлмат жағдай елдің басын біріктіруге, дұшпанға қарсы топтасып күресуге ұйытқы болды. Бірақ, бұл бірден жүзеге аса қойған жоқ. Әрі жұттан жұтап шыққан, әрі іле-шала жоңғардың жойқын шабуылуынан есеңгіреп, аулаққа қоныс аударып кеткен жұрттың өзіне-өзі келуіне де біршама уақыттың қажет болатындығы белгілі. Б.Д.Жұмақаеваның «Қазақстан тарихында» былай деп жазылған: «1726 жылы елді азаптан құтқару ісін халық өз қолына алды. Шымкентке таяу Ордабасы деген жерде үш жүздің басшылары, билері жиын өткізіп, онда қазақ жасақтарына қолбасшы болып, Әбілқайыр хан  және Бөгенбай батыр сайланды. 1727 жылы Ырғыздың оңтүстік шығыс бетіндегі Бұланты өзенінің жанында «Қарасиыр» деген жерде қалмақтарға енсеңгірете соққы берді». Кейін халық бұл мекенді «Қалмаққырылған» деп атап кетті. Сонда жоңғарлардан өлкені алғашқы азат ету соғысы 1727 жылы жүргізілген болып шығады. Егер қисынға сүйенер болсақ, 1723 жылдан кейін шамамен екі жылдай ес жиған ел жауға қарсы күш біріктіру үшін дайындық ісіне кіріскендігі ақиқат. Ол да оңай шаруа емес. Халыққа сыйлы батырлар ел ішін аралап жауынгерлер жинаумен айналысты. Олардың сауыт-сайманы, қару-жарағы, жарамды аттары, азықтары және т.б. осы тәрізді қажеттіліктерді өтеу жеңіл болған жоқ. Аласапыран жағдайды А. Левшин былай деп суреттейді: «Переходы сил влекли за собою неминуюмые разорение и гибель. Стада и табуны ежедневно уменшились; миновая торговля прекратились; нищета и страдания сделались всеобщими: иные умерали с голода, другие бросали жен и детей своих. Наконец бегущие остоновились; но где же? – вместах безплодных и непредставляющих никаких удовсть для качевого народа.» міне, осындай ауыр кезеңді өткізген халықтың басын біріктіруге алдымен батырлардың шығуы қалыпты жағдай еді.
Қаракерек Қабанбайдың да шағын топпен ел аралауы осы мақсаттан туған. Бұл шамамен 1725-1726 жылдарға сәйкес келеді. Батырдың Әлмұрат ауылына ат басын тіреуде мән бар. Жаугершілік кезеңдерде Айтуған, Әлтеке, Дос, Қожаназар тәрізді мықты батырлардың шыққандығын, дұшпан шабуылуына тойтарс беріп, ел ішіне қия бастырмағандығын кезінде Достың көзін көрген, жанында жүрген Қабанбай «тектіден текті тумайма, атаның жолын қумайма ?» деп халық айтқандай біт топ ел қорғаушы сардарлардың майқы ұрпақтарынан шығатындығына кәміл сенген. Ол рудың ақсақалы Әлмұраттың, егер Дос екеуі егіз деген дерекке сенетін болсақ тоқсаннан асқан шағы болатын. Жидебай он екі, он үштердегі бала да, ал Қабанбай алдындағы айтқан тұжырымға жүгінсек қырықтың толық ішінде, яғни, 1680 жылдары туған болып шығады. Ұлт қайраткерлері туралы жазылған «Елтұтқа» деген жинақта мынадай мәлімет бар. «Халық арасында Қаракерей Қабанбай батыр жөнінде аңыз-әңгімелер, жыр-дастандар өте көп. Бұған керісінше тарихи құжаттарда Қабанбай батырдың 1740-62 жылдардағы өмірі ғана көрінеді. Бұл кезде оның есімі ел арасының бітімгершілігінде жүрген дана, би ретінде айтылады». Әрине, XVIII ғасырдың 40-60 жылдары Қабанбайдың жасы 60 пен 80 аралығында болса, көпті көрген ақылгөй дана ақсақал ретінде ел ісіне араласуға лайықты жаста болғандығын байқаймыз.

Абдуов Мухаммадғали Ильясович,
ф.ғ.д., профессор

Латын әліпбиіне көшу – уақыт талабы

Латын әліпбиіне көшу – уақыт талабы

Қалиев Бектұрсын Аманқұлұлы
ҚарМУ қазақ тіл білімі
кафедрасының доценті, филол. ғыл. канд.

Қазақ халқы кеңестік қызыл империяның пәрменімен ХХ ғасырдың 20-30 жыл ішінде 3 рет әліпбиін (алфавитін) ауыстырған екен. Мұның астарында халықтың ғасырлар бойғы жинақталған бай рухани тарихын біржолата ұмыттыру, отарлау, орыстандыру, жалған «сауаттандыру», мәңгүрттендіру саясаты жатқандығын бүгінгі ұрпақ жақсы біледі.
1929-1940 жылдар аралығында ресми түрде қолданылған латын әліпбиімен үкіметтің қаулы-қарарлары, мемлекеттік баспасөзі, көркем әдебиеті т.б. жарық көріп тұрды. Кейіннен бұл жазу кеңестік идеологияның саясатын мүлтіксіз жүргізуге кедергі келтіреді, біртұтас кеңес халқын жасаймыз, барша жұрт орыс тілінде сөйлесе, солғұрлым коммунизмге тез жетеміз деген желеумен әліпбиді кириллицаға көшіріп жіберді.
Соңғы уақытта осы латын жазуына қайта көшу немесе қайта оралу мәселесі көпшілік арасында біраз пікірталасқа айналып отыр.
Елбасы Н.Назарбаевтың 2006 жылы өткен Қазақстан халқы Ассамблеясының ХІІ сессиясында: «Қазақ әліпбиін латынға көшіру жөніндегі мәселеге қайта оралу керек. Бір кездері біз оны кейінге қалдырған едік. Әйтсе де латын қарпі коммуникациялық кеңістікте басымдыққа ие және көптеген ел, соның ішінде посткеңестік елдердің латын қарпіне көшуі кездейсоқтық емес. Мамандар жарты жылдың ішінде мәселені зерттеп, нақты ұсыныстармен шығуы тиіс.
Әлбетте, біз бұл жерде асығыстыққа бой алдырмай, оның артықшылықтары мен кемшіліктерін зерделеп алуымыз керек» [1], – деген пікірі, 2012 жылғы желтоқсан айында жарияланған «Қазақстан-2050» Стратегиясында: «2025 жылдан бастап латын әліпбиіне көшуге кірісуіміз керек» [2], – деген мәлімдемесі, әсіресе зиялы қауым ортасында үлкен резонанс тудырды.
Радио, теледидарда, газет-журнал беттерінде латын жазуына көшу не көшпеу туралы қызу пікірталас басталды. Жаңа әліпбидің бірнеше үлгі жобасы жасалғандығы айтылғанымен, мына жобаны пайдалануға болады деген нұсқасы халықтың талқылауына ұсынылған жоқ.
Украина мен Қырымдағы 2014 жылғы саяси оқиғаларға байланысты латын әліпбиіне көшу мәселесі күн тәртібінен түбегейлі алынып тасталмаса да, мемлекеттік мекемелер мен бұқаралық ақпарат құралдары бұл жазу жайында мүлде жақ ашпай кетіп еді. Мұндай үнсіздік бәріміздің ойымызға Қазақ елінің 2025 жылға қарай латын әліпбиіне көшу, көшпеуі екіталай деген күдік ұялатқаны жасырын емес. Бұл күдікті Ұлт көшбасшысы Н.Назарбаевтың республикалық «Егемен Қазақстан» газетінің 2017 жылдың 12 сәуірінде жарық көрген «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» атты мақаласы [3] әбден сейілтті деп айта аламыз.
«2025 жылға қарай іс қағаздарын, мерзімді баспасөзді, оқулықтарды, бәрін де латын әліпбиімен басып шығара бастауға тиіспіз.
Ол кезең де таяп қалды, сондықтан біз уақыт ұттырмай, бұл жұмысты осы бастан қолға алуымыз керек. Біз осынау ауқымды жұмысты бастауға қажетті дайындық жұмыстарына қазірден кірісеміз. Үкімет қазақ тілін латын әліпбиіне көшірудің нақты кестесін жасауы керек», – деген мемлекет басшысының сөздері латын әліпбиіне көшу туралы дау-дамайға нүкте қойғандай болды. Десек те, латын әліпбиіне көшуді жақтайтындар бұл мемлекеттік тілдің нығаюына оң ықпалын тигізеді десе, қарсы жақ халық арасында сауатсыздық басталады деп үрейленуде.
Яғни «Латын әліпбиіне көшу қажет пе?» деген бүгінгі күннің сауалы – ел келешегін ойлаған әрбір азаматтың көкейкесті мәселесі. Қолданылып келе жатқан әліпбиімізді латын жазуына ауыстыру бізге не береді, неден ұтамыз, неден ұтыламыз деген секілді сұрақтарға келсек, оған мынадай жауаптар беруге болады:
1. Тілдері ұқсас, діні бір, түп негізі ортақ түркі тектес елдер осы күнге дейін әртүрлі әліпбимен жазып келеді, латын әліпбиін пайдаланатын түркі тілдес мемлекеттердің жазуы да бірізге түсірілмей келеді, барлығына ортақ әліпби құрастыру (жазу) түркі мемлекеттерінің тарихи, рухани, мәдени байланыстарының нығаюына, ынтымақтастыққа, өзара интеграцияға алып келер еді;
2. Өткен ғасырларда түрлі тарихи, саяси жағдайларға байланысты дүниенің төрт бұрышына тарыдай шашылып кеткен қазақ баласының басын қосушы фактордың біріне айналар еді. Өйткені бәріміз бір тілде сөйлегенімізбен, әртүрлі әліпбиді пайдаланамыз, мәселен, Ресейде, Монғолияда өмір сүретін қандастарымыз – кириллицаны, Қытай, Ауғанстан, Пәкістанда тұратын бауырларымыз – төте жазуды (араб жазуын), ал Түркия мен Еуропа мемлекеттерін мекендейтін алаш перзенті – латиницаны қолданады. Бұл, әрине, өзара хат-хабар алмасуды күрделендіріп, жазу арқылы тілдесуді қиындатады. Мұны шетелдің жоғары оқу орындарыаралық келісімшарт негізінде білім алып жатқан Қытай мемлекетінен келген қандас студенттерімізді оқыту барысында көріп жүрміз. Яғни латын әліпбиі – әлем қазақтарының рухани бірлігінің негізі деп айта аламыз.
3. Біздің мұрағаттарда шаң басып жатқан көптеген мұрамыздың дені латын әліпбиінде жазылған. Латын әліпбиіне өту арқылы баға жетпес інжу-маржан, бай мұраларымызды кеңінен зерттеуге мүмкіндік алар едік. Мәселен, алаш арыстарының латын әліпбиімен жазылып жарияланған қаншама еңбегі көпшіліктің кәдесіне асырылмай, іздеушісін күтіп жатқаны жасырын емес.
4. ХХІ ғасыр – ақпарат ғасыры десек, бүгінгі компьютер заманында әлемдік ғаламтор жүйесіндегі ақпарат кімнің қолында болса, сол өз билігін емін-еркін жүргізе алады. Ал ақпараттың басты құралы – жазу. Яғни ғаламтор жүйесінде үстемдік жасаушы – ол латын графикасы.
Білім, ғылым, өндіріс саласына еніп жатқан жаңа технологияларға латын әліпбиі арқылы қол жеткізудеміз. Сондықтан латын әліпбиіне көшумен халықаралық ақпараттық кеңістікке шығу жеңілдейді, яғни ғаламтор жүйесін халқымызға ана тілінде меңгеруге жол ашылады. Қазір бәріміздің көзіміз ашық, көкірегіміз ояу, бірнеше тілді бес-алты айдың ішінде қорықпай, еркін үйреніп алып жатқанда, ана тіліндегі дыбыстарды басқаша таңбалауды ғана меңгеріп алу бүгінгі жас ұрпаққа көп қиындық келтірмейді. Әрі бүгінде ұялы байланыстағы хабарламалардың көбі осы графикамен жазылуда.
5. Латын әліпбиіне көшу мемлекеттік тілдің қолданыс аясын одан әрі кеңейтуге мүмкіндік жасайды. Тіл тазалығы мәселесіне келсек, тіліміздегі қазіргі жат дыбыстарды таңбалайтын әріптерді қысқартып, сол арқылы қазақ тілінің табиғи таза қалпын сақтауға мүмкіндік аламыз. Қазақ тілін оқытуда басы артық таңбаларға қатысты емле, ережелер қысқарып, мектептен бастап барлық оқу орнында оқыту үдерісі жеңілдейді.
6. Латын әліпбиіне ауысу – біздің ұлттық санамыздың отарсыздануының бір жолы. Бір ғана мысал, еліміздің латын әрпіндегі транскрипциясын Kazakhstan деп емес, Qazaqstan деп жазған болар едік.
Қазақстанның кириллицаны тастап латынға көшуі – көршіміз Ресеймен достық байланыстарынан бас тартуы деген сөз емес. Бұл – тәуелсіз елдің ішкі ұлттық мәдени мәселесі. Ол мәселенің көрші елдермен қатынастарға қатысы жоқ. Ресей мен Қазақстанның достық негіздегі байланыстары екі ел үшін де пайдалы екені анық. Сондықтан Қазақстанның латын әліпбиіне өтуі Ресеймен достық байланыстарды жалғастыруға еш кедергі келтірмейді.
7. Өзге ұлт өкілдерінің мемлекеттік тілді үйренуіне де өз әсерін тигізер еді. Мәселен, бұған дейін кириллицамен жазылып келген қазақ тіліндегі сөздерді латын әрпімен таңбалайтын болсақ, тіл үйренушілер ол сөздерді басқаша қабылдайды, олардың ойында басқа ассоциация пайда болады: Қазақстан – Qazaqstan, өнер – öner, өзен – özen, өмір – ömir т.б.
Қазір қолданылып келе жатқан көзіміз де, құлағымыз да әбден үйреніскен кирилл жазуы аса жетілген, кемел еместігін қазақ сөздерінің орфографиясына, орфоэпиясына келгенде анық байқадық. Жазуда қазақ тілінің дыбыстық жүйесіне бағынбайтын жат тіркестер, көпшілік үйреніп кеткенімен, кірме сөздердің орыс тілі заңдылықтары негізінде сақталып жазылуы, басы артық ь, ъ таңбалары, в, ф, ц, щ, ю, я әріптері т.б. қиындықтар кездесуде.
Бүгінгі ұрпақ дыбыстардың тіркесім заңдылығына, дыбыс үндестігіне мән бермей, жазудың жетегінде, әріптің негізінде сөйлеп (дыбыстап), тіліміздің ең басты ерекшелігі болып табылатын, мыңдаған жыл бойы атадан-балаға мирас болып келе жатқан үндестік заңдылығын бұзып, артикуляциялық базамызды бүлдіруде. Мысалы, Құнанбай – Құнамбай, көкөніс дүкені – көгөнүс түкөнү, күн күркіреді – күң гүркүрөдү, таза ауа – тазауа т.б. болып тіл және ерін үндесіміне бағынып барып дыбысталуы тиіс.
Сөйтіп, орыс жазуына негізделген 42 әріптен тұратын әлемдегі әрпі көп жазуымыздың арқасында әріппен сөйлейтін ұрпақ қалыптаса бастады. Тіл мамандарының таңба басқа, дыбыс басқа болады деген пікірі ескерілмеді. Орыс жазуына негізделген қазақ жазуы дыбыстық жүйеге мынадай өрескел қателіктер әкелді:
– қазақ тілінің фонетикасы қате теориялық түсінік бойынша оқытылды;
и, удыбыстары біресе дауысты, біресе дауыссыз деген қате тұжырым пайда болды;
– кірме сөздер мен терминдер тіліміздің басты заңы – сингармонизмге бағындырылмады, таза орыс тілінің дыбыстық заңы бойынша айтылды;
– қазақы акцент жоғала бастады;
– жуан және жіңішкелік белгі бойынша сөйлеу қалыптаса бастады, мәселен, Асель, халің қалай? (Әсел, қалың қалай?)
– сөзде екі дауысты дыбыс қатар жазылатын орфограмма енгізілді, мысалы, киім, киік, тиын, қиын, жиын, суық, буын т.б.;
– ерін үндестігі есепке алынбады, мектеп бағдарламасына енгізілмеді;
– қазақ тілінде дыбыс «сингема» емес, «фонема» деген тұжырым енгізілді;
– орфографиялық сөздікте фонетикалық ұстаным басты болмады, орфографияда ала-құлалықтар пайда болды;
– сөйлеуде орфоэпиялық норма басты болмай, орфографиялық норма басты болды;
– емле саласында күрделі қиындықтар пайда болды т.б.
Бүгінгі қазақ жазуына, тек әліпби ауыстыру ғана емес, түбегейлі реформа керектігін қазіргі фонетист-ғалымдардың бірі Ә.Жүнісбек тынбай айтып келеді. Ғалымның: «Реформа бір ғана әліпби ауыстырумен шектелмейді. Реформа үш мәселені – дыбыс, әліпби және еміле-ереже – бірдей қамтиды: дыбыс – өзге тілдерден бөлектеп тұратын тілдің тұрпат-тұрқы; әліпби – сол дыбыстың қауызы, басқаша айтқанда, қорғаны мен оққағары; еміле-ереже – дыбыстардың басын біріктіріп, сөз құрап тұратын дәнекері. Осы үш мәселе бір-бірімен байланысты және қатар шешілмей төл жазу қалыптаспайды. Ал әліпби ауыстыру қазақ жазуына реформа жасаудың алғы шарты және ең төте жолы болып табылады. Егер латын таңбаларын баптап қабылдай алсақ, онда көптеген тіл бұзар әріптер мен еміле-ережелер өзінен-өзі түсіп қалады» [4], – деген пікірі көңілге қонымды айтылған.
Қазақ тілінің төл дыбыстарын түгендеп, соған лайықтап таңба санын ықшамдау – қазіргі күннің талабы. Ұлы А.Байтұрсынұлы бастап белгілеп берген қазақ тілінің төл дыбыстарының саны 28 (а, ә, б, ғ, г, д, е, ж, з, й, қ, к, л, м, н, ң, о, ө, п, р, с, т, у, ұ, ү, ш, ы, і) десек, осы дыбыстардан бөлек қазақ тілінің дыбыстарын іздеп әуре болмау керек, өзге дыбыс жоқ. Осы жердегі бәрімізді шатастырып жүрген й, у таңбаларының дыбыс мәні, тілімізде өте жиі кездесетін, езулік, еріндік, үнді [y, w] дауыссыз дыбыстарға жатады: ми [mɪy], қи [qɪy], ти [tіy], ауа [awa], әуе [äwe], су [suw], суы [suwu], у [uw], уық [uwuq], уіл [üwül], күлу [külüw], аю [ayuw], үю [üyüw] т.с.с. Мұндай дауыссыз дыбыс орыс тілінде жоқ, ал ағылшын тілінде бар, қазақ тілінде де бар.
Яғни латын таңбасына негізделген қазақ әліпбиін жасауда тілдің дыбыс жүйесіндегі төл дыбыстар мен орыс тілінен кірме дыбыстар жеке-жеке қарастырылып, әрқайсысының өзіндік ерекшеліктері мен жазу барысында туындайтын әртүрлі заңдылықтары ескерілуі тиіс. Бұл істі кез келген адам атқара алмайды, арнайы фонолог мамандар мен компьютер технологиясының тілін жетік меңгерген программистердің әліпби мәселесіне ғылыми тұрғыда зерттеу жүргізіп, оны әбден пысықтап алып барып, жүзеге асыруына тура келеді.
Біз, қазақ елі, уақыт көшіне ілесіп, қалып қоймай, әлемдегі өркениетті мемлекеттердің қатарына қосылу үшін, жалпы ұлт ретінде сақталып қаламыз десек, көп кешікпей, әліпбиімізді латын жазуына көшіруіміз керек. Бұл – бүгінгі күннің талабы.

 

Пайдаланылған әдебиеттер:
1. Н.Назарбаевтың 2006 жылдың қазанында өткен Қазақстан халқы ассамблеясының XII құрылтайында сөйлеген сөзі
2. Қазақстан Республикасының Президенті – Елбасы Н.Ә.Назарбаевтың «Қазақстан-2050» стратегиясы қалыптасқан мемлекеттің жаңа саяси бағыты» атты Қазақстан халқына Жолдауы. – Астана, 2012 жыл, 14 желтоқсан.
3. Н.Назарбаев «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» // Егемен Қазақстан, 2017 жыл, 12 сәуір.
4. Жүнісбек Ә. Әліпби мәселесі // Abai.kz

Талпақтың Ахметжаны: әдеби мұрасы

Талпақтың Ахметжаны: әдеби мұрасы

Бұқар жыраудың айтқанындай:
Дүниеде не өлмейді,
Жақсының аты өлмейді,
Ғалымның хаты өлмейді, –
демекші қандай қиын кезеңдерден жоғалмай, жойылмай есімінің ұмытылмай ел ауызында сақталып келуі, әрі саналы, әрі шешен, әрі көсем бар ғұмырын елінің игілігіне арнаған азамат болғандығын айғақтайды. Көне көз, кәрі құлақты қариялардан «Ахметжан туралы не айта аласыз?» деп сұрағанда: «Би Ахметжан ба?», «Болыс Ахметжан ба?», «Ахметжан шешен бе?» деп нақтылай бастайды. Адамның ел алдындағы беделін, құрметін айқындайтын осы сөздердің барлығы бір ғана тұлғаға – Талпақтың Ахметжанына бағытталып тұр. Өзге мәселелерге соңыра тоқталармыз, бірақ, дәл осы жерде бір орынды сұрақтың оқырман ойына оралары сөзсіз. Ол: «Талпақтың Ахметжаны 1866 жылы туған деген дерек қалай және қайдан алынған?» деген мәселе. Тағы да ел ауызында сақталып жеткен бір әңгімеге назар аударуға тура келеді.
Қазақ халқының танымалы қайраткерлерінің бірі, ел бірлігі үшін жарғақ құлағы жастыққа тимей жұмыс жүргізген Ақбайдың Жақыбы, қазан төңкерісіне дейінгі және кейінгі кезеңдерде да қуғын-сүргін көрді.
Қызы Аргуния әкесі туралы естелігінде былай дейді: «Әкем 1886 жылы Қарқаралы қаласындағы қазақ интернатына келіп оқуға кіреді. 1889 жылы Омбы қаласындағы гимназияда оқып, оны бітірді. Содан кейін, Санкт-Петербург университетінің заң факультетіне түседі. 1903 жылы осы факультетті алтын медальмен тамамдап, оқудағы алғырлығы мен ерекше қабылеті үшін университет советі оған заң магистры деген ғылыми атақ береді». Сонымен, екі жылдай ғана еркіндік көрген, нақтырақ айтқанда, шаңырақ көтеруге ғана үлгерген Жақып Ақбаев 1905 жылдан бастап, отыз жылға жуық уақыт бойына қуғын-сүргінге түседі. Бар кінасы – әділдіктің жаршысы болғаны. «1931 жылы Мұратты да алып кетті. Одан көп уақыт өтпей шешемді де қамап қойды. Төрт бала, үлкені мен, үйде жалғыз қалдық. Бірнеше күн бір бұрышқа тығылып жылап отырғанымыз есімде. Туысқандарымыз да жоқ емес. Бірақ, есік ашпайды, өйткені, «халық жауының» балаларына қамқорлық жасады деген аттан қорқады. Осы бір кез менің денсаулығыма үлкен зиян келтірді. Бірер айдың шамасында шешем де, Мұрат та босанып шықты. Сол кезде, түрмеде отырған әкемнен «Қазақстаннан басқа жаққа көшіңдер» деген хабар келді. Сөйтіп, біз жазда Қарақалпақстанның Төрткөл деген қаласына көштік» дейді Аргуния. Міне, осындай елім деп еңіреген азаматтың жақын досы, тығыз қарым-қатынаста болған Ахметжан да, халықтың қамқоршысы болған адам еді. Ел ішіндегі әңгімеде екі қайраткердің достығының себебін құрдастығына саяды. Ақиқатында, тарихи құжаттар бойынша Ақбайдың Жақыбы да 1866 жылы туған. Бірақ, біздің пайымдауымызша ынтымақтастық олардың құрдастығында ғана емес, мақсат пен мүдденің бірлігінде. Қос тұлға да халықтың қамын ойлаған азаматтар болғандығында.
Көне көз қариялардың айтуынша төңкерістен кейінгі келесі жылы, осы негізге сүйене отырып айтқан біздің пікіріміз бойынша 1918 жылы ақтардың елу солдаты Жуанқоңыр деген таудың бауырында жолаушы келе жатқан үш салт аттыны қолға түсіреді. Үшеудің бірінің Ақбайдың Жақыбы екенін біліп қойған әскербасы оны ұстап қалады да, екеуін қоя береді. Бірақ аттары болдырған ақтар екі күн тынығу үшін сол жерде аялдап қалады. Ал, босаған екеуі бірден Талпақтың Ахметжанына келеді.
– Аға, біз ақтарға кездесіп қалдық. Жақып ағаны ұстап қалды да, бізді босатты. Оны атаманға апарамыз, жауапқа тартады дейді, не істейміз? – деп налиды. Ахметжан болса жүз құр атты алдына салғызып, бір ту биені жетекке алғызып, бірнеше жігітпен ақтарға келеді. Келген бетінде биені сойғызып, астырып, оларды тамақтандырып, жүз атты сыйға тартады. Әбден риза болған әскербасы:
– Мына құрметіңе мен разымын, қандай қалауың бар? – дегенде Ахметжан:
– Бойына талап қонған иісі қазағыма қанат болған, Арқаның бір асылын абақтыға жаптырмақ ойың бар екен. Раыңнан қайт, шешіміңді айт, келісіп жолыңды бер, келісімге қолыңды бер. Қайтесіңдер асыл текті, сендердің де замандарың өтті, судың да сұрауы бар деген, ойланыңдар! – деп нығыздай айтады. Әскербасы келісіп, Ақбайдың Жақыбын босатады. Ауылға келіп, тай сойдырып, ет астарып, Ахметжанның үйіне «Сәлем береміз» деп, «Әңгіме тыңдаймыз» деп ел жинасады. Ет піскенше біраз әңгіме де айтылады. Әңгіме айтып отырып Жақып мырза әрегідік басын шайқап-шайқап қояды екен. Байқап отырған бір адам сұрақ қойыпты:
– Бағанадан бірі көріп отырмын, сіз әңгіме айтқанда басыңызды неге шайқай бердіңіз?
Сонда Ақбайдың Жақыбы:
– Бүгін Ахаң үлкен іс қылды, сөзі өтіп, тілі жетіп, мені құтқарды. Әй, Талпақ-ай! Әй, Талпақ-ай! Ахметжанды оқытпадың, ойына білім тоқытпадың, сондағы ісі мынадай! Егер оқыған болса, ойына білім тоқыған болса, дұшпанды табанына салып иілер еді, иісі қазақты билер еді, – депті. Мұны естіген Ахметжан:
– Иә, бүгін бір үлкен іс қылдым, хабар жетіп ақтардың әскеріне бардым, бастығына қолға салдым, сөзім өтіп, тілім жетіп, Жақаңды босатып алдым. Әй, Ақбай-ай! Әй, Ақбай-ай! Заманның ағымына ердің, Жақыпты орыстың оқуына бердің, оқысын деп еңбек еткіздің, не мұратқа жеткіздің? Иісі қазаққа ғана емес, орысқа да танылды бірақ олардан да дұшпан көздер табылды, жала жабылды, қуғын көрді, сүргін көрді! Егер оқытпасаң, әрі барса иісі Арғын ғана білер еді, мен сияқты ел ішінде қуғын көрмей жүрер еді! – депті. Көп ішінде отырған Қосыбай баласы Алтынбек:
– Саудадан бөз қалады, шешеннен сөз қалады, бұл құрдастардың қалжыңы ғой, – деген екен.
Енді біз осы айтылған әңгімеге талдау жасап көрелік. Алдымен деректерге жүгінейік.
Тарихтағы үлкен тұлға Ақбайдың Жақыбын оқырманға таныстыру біздің ойымызша міндетті емес. Өйткені ол қазақ халқына еңбегі сіңген қайраткер, танымалы азамат. Ал, «Алты Алаштың ардағы» деген айдармен Қайырбек Садуақасовтың жарыққа шығарған «Жақып Ақбаев» деген еңбегінде: «Есімі алты алашқа Мәшһүр болған Жақып мырза Ақбаев 1876 жылғы (1866 жыл болуы керек, баспада басылу барысында жаңсақ кеткен тәрізді М.А.) 7 қарашада кезіндегі Қарқаралы округы, Берікқара болысындағы Төңіректас, немесе қазіргі Жезқазған облысы, Ақтоғай ауданындағы «Еңбек» совхозы орналасқан аймақтағы Ақбай қыстағында дүниеге келген» деп жазады. Бұл мұрағат дерегі, тарихы шындық. Егер жаңағы ел ішінде айтылып жүрген әңгімені негіз етіп, Ахметжанды Ақбайдың Жақыбымен құрдас деп қарастырсақ, онда олда 1866 жылы туған болып шығады. Екіншіден, әңгіменің мазмұны өзгеріске ұшыраған, өңделген деуге негіз жоқ. Себебі ол бірнеше ғасырларды басынан өткерген, талай өнерпаздардың елегінен өткен «Қобыланды батырдың» жыры емес. Үшіншіден, әңгіменің өзегінде ақиқаттың жатқандығын тағы да Қ. Садуақасовтың еңбегінен аңғарамыз. Онда: «Қазан төңкерісінен кейін де Ж. Ақбаевтың жағдайы күрт өзгере қоймайды. 1918 жылы ақ қазақтардың ату жазасынан кездейсоқ аман қалған Жақаң Алашорданың белсенгері, ұлтшыл деген айыптан кеңес орындары да байып тапқызбайды» деп көрсеткен. Яғни, осы жолғы құтқарушы Талпақтың  Ахметжаны болуы әбден мүмкін.
Енді шешендік сөздерге назар салып көрелік. «Бойына талап қонған, иісі қазағыма қанат болған, Арқаның асылы». Бұл Ахметжанның Жақыпқа берген бағасы. Сыртқы сұлулығы ырғаққа сәйкес тербеліп тұр. Ал, ішкі мазмұны өте маңызды. «Талаптағы нұр жауар» дейді қазақ. Яғни, шешеннің «талап қонған» дегені, Жақаңа «нұр жауған азамат» дегенді мегзейді. Ал, «қазаққа қанат» болуы «ел жүгін арқалаған азамат» дегенде аңдатса, «Арқаның асылы» деуі «Жақсының аты қалады» демекші, есімі мен еңбегі ұрпақтан ұрпаққа жалғаса береді дегенді сездіреді. Өйткені, «асыл» ешқашан тозбайды, солмайды.
Сондай-ақ, Ахметжанның өзі де осал адам емес. Бойына бес қаруын асынған ақтардың әскербасысына күш көрсете сөйлейді: «Райыңнан қайт, шешіміңді айт! Келісіп жолыңды бер, келісімге қолыңды бер!» яғни, берсең қолыңнан, бермесең жолыңнан аламын деп отыр. Сонымен қатар ескерту де бар: «Қайтесіңдер асыл текті, сендердің де замандарың өтті!» Осының бәрін әскербасы түсінбей отырған жоқ, сезіп, біліп отыр. Көнбеске шара жоқ, өйткені, Ахаң мықты адам, еліне арқа сүйей айтып отыр.
Ал, Жақыптың «Әй, Талпақ-ай! Әй, Талпақ-ай!» деуі, немесе Ахметжанның «Әй, Ақбай-ай!, Әй-Ақбай-ай!» деуі, қазақи дәстүр тұрғысынан қарасақ «Құрдастың өзіне өкпе жүрсе де, сөзіне өкпе жүрмейді», замандас тұлғалардың әзілі. Бірақ, әзілдің аясында да ақиқат жатыр. Жақыптың Ахметжанды «Дұшпанды табанына салып илер еді, иісі қазақты билер еді» деп суреттеуі өті жоғары деңгейде бағалауы. Яғни, Жақаң Ахаң сондай деңгейге лайық болғаннан кейін айтып отыр. Сол тәрізді Ахаң да Жақаңды «иісі қазаққа ғана емес, орысқа да танылды» деп оның Ресей төңірегіндегі елдердің барлығына танылған ұлт қайраткері ретінде баға береді. Яғни, бұл әңгіменің, мазмұнынан үш мәселені аңғарамыз. Алғашқысы шешендік өнердің тамаша үлгісі, екіншісі тарихи дерек, үшіншісі азаматтардың тарихтағы тұлғасы.
Талпақтың Ахметжаны туралы әңгімелерді, шешендік сөздерін Сағынбай, Бабажан, Ілияс тәрізді қариялардан естіген едік. Олардың арасында Ахаңды көзімен көргендер де бар. Мәселен, ол кісіні алғашқы көруін Әбдудің Ілиясы былайша әңгімелейді:
«1918 жылдың күзі болатын. Әкемнің қайтыс болғанына төрт жылдан асқан еді. Шешемнің айтуымен жас та болсам, малға қарап, ағайындармен бірлесіп бағымға жіберетінмін. Заман талабына орай мал басын азайтып, елуден астам жылқы он шақты сиыр, жүзге тарта қой қалдырған едік. Күздің бір айының ішінде үш рет барымталап жылқының жартысынан көбін алып кетті. Кімдер екенін біле алмай дал болдым. Жасы үлкен ағайындармен ақылдастым. Бір жанашыр:
– Әй, Ілияс, сен өзің біле де, таба да алмайсың. Осы өңірде жақсылығы жаннан асқан, қиналғандарға қол ұшын беретін, ел ішінің жағдайын толық білетін бір ғана адам бар. Ол – Талпақтың Ахметжаны. Саған бір көмектессе сол ғана көмек жасайды. Бірақ, ол кісі алдына барған адамды сынайды. Өтсең қуана бер, өтпесең бір дәм ішесің де қайтасың, реніш болмайды, – деді. Сонымен, немере ағам екеуіміз бармаққа бел буып, бірге аттандық.
Күн шыға аттанған біз түс ауа қажы атаның ауылына келіп, би ағаның көрші үйіне түстік. Жағдайымызды айтқаннан кейін, үй иесі би ағаға барып, қабылдайтынын айтып келді. Сәлден кейін сәлем беріп, табылдырықтан аттадым. Аққұба өңді, ат жақты, бойшаң адам екен. Үстінде оқаланған шапан, басында тақия. Сәлемімді алған бетте:
– Қай баласың? – деді.
– Әбдудің баласымын, атым Ілияс, – дедім.
– Е, Әбдуден бір жетім қалды деп естуші едім, маған келгендегі мақсатың не? – деді.
Алдында ауылдан шыққанда үлкендердің айтқанын әбден ұғып алған мен, ойлана отырып, сұрақтарға абайлай жауап бердім.
– Би аға, келген мақсатым сізге сәлем беру! – дедім.
– Мақсатыңа көңілім толды, тауып сөйледің, енді тілегіңді айт!
– Тілегім сол, сізден көмек сұрай келдім.
Би ағаның мақтағанына көңілім көтеріліп, еркін сөйлей бастадым.
– Көмегіңе қол ұшын берейін, шаруаңды айт!
– Менің жетімдігімді басынып, малымды ұрлап алды, соны таптыруға жәрдем етсеңіз!
– Ұры мықты болса жылқы ұрлайды, күпті болса сиыр ұрлайды, қартайғанда қой ұрлайды, жантайғанда астындағы көпшігін ұрлайды, не жоғалттың? – деді.
– Жылқы – деп жауап бердім.
– Жарайды, таптырамын, ертең кешке дейін еліңе жеткізеді, ал өзің әкең Әбдудің сыбағасын жеп қайт! – деді де, сырттан кіріп келген бір жігітке, – Мына Әбдудің ұлына бір жауыр атты жетегіне байлаңдар, – деп маған сынай қарады. Би ағаның көзқарасын түсінген мен, бірден жауап қаттым:
– Би ағаның қолынан алған жауыр ат, жай адамнан алған тұлпардан көш ілгері емес пе? – дедім.
– Бала болсаң да байыпты сөйлеуді үйреніп қылған екенсің, адамды семіртетін көңіл, ширататын өмір ғой, алдыңнан жарылқасын, – деп ризашылығын білдірді. Сол сәтте әлгі жігіт есікті ашып:
– Би аға, бізде жауыр ат жоқ екен, не істеймін? – деді. Би ағаң қынжыла жауап қатты.
– Осы күнгі жастар сөз астарын түсінбейтін болып барады. Нұрлан деген болыс таз адамды кемсіткенде Жұмыр деген шешен: «Болысеке! Ит жақсысы тазы болады, ет жақсысы қазы болады, жер жақсысы саз болады, мезгіл жақсысы жаз болады, құс жақсысы қаз болады, адам жақсысы таз болады» деген еді, менің «жауыр ат» дегенім әбден бапталған тәуір ат дегенім емес пе? Дұрысын беріңдер! – деді. Би аға мені бала деп олқысынбай барған шаруамды тындырып қайтарды».
Абдуов Мухаммадғали Ильясович,
ф.ғ.д., профессор

«Интеллектуалды әлеует елдегі әлеуметтік модернизацияны жүзеге асырудың факторы ретінде»

«Интеллектуалды әлеует елдегі әлеуметтік модернизацияны жүзеге асырудың факторы ретінде»

 

 

Е.А. Бөкетов атындағы Қарағанды

мемлекеттік университетінің

саясатану және әлеуметтану

кафедрасының доценті,

с.ғ.к. Д.Б. Кошербаевтің

Сот.тел:87015803500

Тәуелсіздіктің алғашқы күндерінен ақ, біз еркін демократиялық қоғамды дамытудың жедел бағытын жария ете отырып, тәуелсіз Отанымыздың саяси тарихының жаңа да жарқын болашағына қадам жасадық. Осыған орай, Елбасымыз Н.Назарбаев «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» атты бағдарламалық мақаласында: «Күллі жер жүзі біздің көз алдымызда өзгеруде. Әлемде бағыты әлі бұлыңғыр, жаңа тарихи кезең басталды. Күн санап өзгеріп жатқан дүбірлі дүниеде сана-сезіміміз бен дүниетанымымызға әбден сіңіп қалған таптаурын қағидалардан арылмасақ, көш басындағы елдермен тереземізді теңеп, иық түйістіру мүмкін емес. Өзгеру үшін өзімізді мықтап қолға алып, заман ағымына икемделу арқылы жаңа дәуірдің жағымды жақтарын бойға сіңіруіміз керек» – дей отырып, бүгінгі таңдағы маңызды мәселелердің бірі әрбір қазақстандықтың санасын жаңғырта отырып, жаңа қоғамды қалыптастыру екендігін тағы бір баса айтқан болатын.

Елдегі саяси реформалардың екі он жылдық тарихына қарамастан Қазақстан әлемнің демократиялық мемлекеттеріне өзінің ұстанған адами құндылықтары мен нормаларынан бас тартпайтындығын көрсеткен болатын. Әрине, Қазақстан мен демократиясы бірнеше ғасырлар бойы қалыптасқан Батыстың демократиясынан айырмашылығы мол, бұл тек саяси-экономикалық жүйелердің даму үрдісінде ғана емес, сонымен қатар тарихи, мәдени ерекшеліктерден айқын көрінеді. Алайда, мемлекетіміздің демократиялануының аз ғана тариғына қарамастан, осы жолда жеткен жетістіктеріміз де жоқ емес.

Жәнеде демократиялық мемлекет құру Елбасының немесе жекелеген әлеуметтік топтың ғана міндеті емес, көпшілік болып жұмылғанда азаматтық қоғам принциптеріне жақындай түсеміз. Әрбір қазақстандық өз елімнің гүлденуіне қандай өзіндік үлес қостым деген сұраққа жауап беруге тиіс. Нақты экономикалық табыстарға негізделген және Жалпыұлттық тұжырымдама арқылы жүзеге асатын Қазақстанның жаңғыртылу жетістіктері осыған тікелей байланысты. Сондықтан қоғамның бүкілдерлік саяси субъектілері етене жұмыс жасаулары қажет.

Осы жерде қоғамдағы әлеуметтік жаңаруларды жүзеге асыру міндеті елдегі интеллектуалды әлеуетті арттырмайынша жүзеге аспайтындығы анық. Ол ең алдымен демократиялық үрдістердің нәтижелі жүруі мен қолайлы алғышарттарға байланысты. Себебі, бүгінгі тарих көрсетіп отырғандай демократияға бет бұрған посткеңестік мемлекеттердің барлығы дерлік демократиясы орныққан мемлекеттерге айналды деп айту өте қиын. Көп жағдайда демократиялық құндылықтардан гөрі аталмыш мемлекеттерде авторитарлық сарындағы принциптердің басым тұратындығы айқын. Алайда, демократияның нышандары мен базалық нормалары жоқ деп те кесіп айтуға да болмайды. Себебі, демократия бір жылда немесе он жылдықта өзінен өзі құрыла салатын үрдіс емес. Ол өте күрделі құрылым, сондықтан демократияның орнығуы үшін уақыт және белгілі ресурстар қажет.  Осы сұраққа Елбасы Нұрсұлтан Назарбаев «Қазақстанның әлеуметтік жаңғыртылуы: Жалпыға Ортақ Еңбек Қоғамына қарай 20 қадам» жаңа бағдарламалық мақаласында халқымыздың өз мемлекетін өркениетті елдер қатарына көтеру жолындағы әлеуметтік бағыттарын толық қамтыған мәселелерді көтереді. Осы тапсырмалар толығымен жүзеге асқанда ғана халықтың денсаулығы жақсарып, білімі мен біліктілігі артатыны, тұрмыс деңгейі көтерілетіні,  тіршілік етуі жақсаратыны, еңбекке белсенділігі артатыны, мемлекетіміздің өркениетті елдер қатарына еркін еніп, бәсекеге қабілеттілігі қалыптасатыны айқындалған. Бұл тапсырмаларды орындау арқылы еліміз тағы бір жаңа белеске көтеріледі, қоғамның  адам үшін қызмет ету мүмкіндігі арта түседі.

Елбасының идеясы қоғам өмірінің барлық саласын қамтиды – саясат, экономика, білім беру, ғылым, бизнес. Осылардың ішіндегі маңыздыларының бірі білім беру.

Әлемнің алдыңғы қатарлы елдері ғаламдық бәсекелестік жағдайындағы жаңа талаптарға жауап беретін жоғары білім берудің икемді жүйесін құруға ұмтылуда. Бәрімізге белгілі, экономикасы мен азаматтық институттары қалыптаспаған елдерде білім берудің тиімді жүйесіде орнықпаған. Қоғамның сауаттылығы, адами капиталдың сапасы Қазақстанға әлемдік үрдістерге әсер етуге қабілетті бірқатар мемлекеттер қатарына кіруге мүмкіндіктер бере отырып, демократиялық институттардың орнығуына да қолайлы жағдай тудырады.

Қазіргі ақпарат заманында ғылым мен техниканың соңғы жетістіктері қолданылатын өндіріс, сауда, қызмет көрсету саласы рөлінің арта түсуіне байланысты еліміздің бәсекеге қабілеттілігі туралы мәселе күн тәртібіне қойылып отыр. Қоғамдық өндіріс салалары да, еліміздің өзі де білім беру жүйесі бәсекелестік қатынастарға төтеп бере алған жағдайда ғана бәсекеге қабілетті болмақ. Бүгінгі таңда кез келген елдің бәсекеге қабілеттілігі білім жүйесінің бәсекеге қабілеттілігіне келіп тіреледі. Сондықтан барлық дамыған елдерде білім беруге жете назар аударуда.

Елбасы «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» атты бағдарламалық мақаласында білімнің ел өмірінде алатын ерекше рөлін: «Қазіргі таңда жеке адам ғана емес, тұтас халықтың өзі бәсекелік қабілетін арттырса ғана табысқа жетуге мүмкіндік алады. Бәсекелік қабілет дегеніміз – ұлттың аймақтық немесе жаһандық нарықта бағасы, я болмаса сапасы жөнінен өзгелерден ұтымды дүние ұсына алуы. Бұл материалдық өнім ғана емес, сонымен бірге, білім, қызмет, зияткерлік өнім немесе сапалы еңбек ресурстары болуы мүмкін» – деп нақты белгілеген болатын.

Сондықтан бүгінгі күнгі озық технологиялар мен жаңашыл ойларды жетік игерген, өзінде, елінде таныта алатын азаматтарды тәрбиелейтін ыңғайлы оқу жүйесі болуы керек.

Әлемдік білім беру жүйесінде көш керуен алда келе жатқан алдыңғы қатарлы елдердің тәжербиесін саралай отырып, оқу жүйесінде байыпты өзгерістер жасаған абзал. Оның ішіндегі негізгі салмақ жоғары оқу орындарына түспек. Себебі еліміздің жоғары оқу орны жүйесі тек жоғары білім берудің ғана емес, бүкіл білім беру жүйесінің жаңаруына ұйытқы болуы аса қажет. Есімі әлемге әйгілі испандық философ және мәдениеттанушы X.Ортега-и-Гассет «Миссия университета» еңбегінде университетті интеллектуалды элитаны тәрбиелеу орталығы дейді. Ғалым университеттің міндетін «дарындылар аристократиясын» тәрбиелеуден көреді. Яғни интеллектуалды элитаны элиталық білім бере отырып тәрбиелеп өсіріп шығаратын жер жоғары оқу орындары. Элитарлық білім интеллектуалды элитаны қалыптастыратын бірден-бір негізгі көзі.

Осыған сәйкес бүгінгі ақпараттық демократияллық қоғамда жоғары білімді беру жүйесінде ақпараттық-технологиялық мүмкіндігі мен бітірген маман-түлектерінің сапасына және онда түсу талаптарына сәйкес  ЖОО-н бірнеше түрлерге бөледі. Осыдан барып қазір жоға­ры кәсіби білім берудің екі түрі бой көрсетті: бірі қызмет көрсету сапасы жоғары элиталық білім беру, екіншісі жоғары білім берудің қалың көпшілікке арналған түрі. Бүгінгі күні осылардың ішінде кең тарағаны элитарлық оқу. Біздің елімізде элитарлық білім жүйесін қолға алуда. Алайда бұл азғана уақыттың ішінде қалыптаса қоятын үрдіс емес. Мәселен, есімдері мен білімі әлемге әйгілі Гарвард, Принстон, Йель, Оксфорд, Кембридж, Сорбонна, Москвалық, Токиялық және т.б, университеттер аймақтық қана емес, сонымен қатар әлемдік интеллектуалды элитаны тәрбиелеудің негізгі көздеріне айналып отыр.  Бұлардың да өзіндік қалыптасуының ерекше үлкен тарихы бар. Олар  көптеген тарихи, мәдени фактролардың әсерімен етене дамып жетілген білім ордалары.

Бізде осындай элиталық білім жүйесіне ұмтылуымыз қажет. Ол үшін,  профессор Е. Жатқанбаевтің пікірінше «еліміздегі әрбір жоғары оқу орны қазіргі заманғы университеттердің қандай түріне өтуіміз қажеттігін айқындап алулары тиіс. Олар – жобалаушы, зерттеуші, педагогикалық, т.б түрлерге бөлінеді. Университеттердің басқа да типтену түрлері бар. Дамыған елдердің жетекші университеттері жобалаушы немесе зерттеуші түрлеріне жатады немесе олардың синтезін құрайды. Менің ойымша, біздің уни­вер­ситеттерде мойын бұрғызбас лекциялар мен семинарлар үстем болып келетін «жоғары мәртебелі» оқу жоспары басымдыққа ие. Дамы­ған әлем бұл типтен ХХ ғасырдың 70-ші жылдары арыла бастады». Яғни оқу жүйесін бүгінгі заман талаптарына сай, бәсекеге қабілетті, «икемді» мамандар даярлайтындай жаңа мазмынға толтыру қажет.

Мемлекет басшысының 5 қыркүйек күні Назарбаев Университетінде оқыған «Қазақстан білім қоғамы жолында» атты дәрісінде атап өтілгендей, еліміз бүгін «білім-ғылым-инновация» деп аталатын үштағандық жүйе басқаратын постиндустриялық әлемге қадам басты. Қазақстанда білім жүйесі қарқынды түрде дамуға, жаһандану және ақпараттану сияқты жедел дамып келе жатқан әлемдік үрдістерге жауап беруге қабілетті болуы керек.

Жоғары оқу орындары аталған талаптармен қатар, инновацияға да көңіл бөлгені абзал. Дамыған елдердің жоғары оқу орындары рыноктық қатынастар субъектісіне айналған. Ғылыми және инженерлік білімдер коммерциялық өнімдерге, лицензиялар мен патенттерге айналып, сауда нысаны ретінде сатып алынады және сатылады. Осы заманғы алдыңғы қатарлы жоғары оқу орындары инновациялық технологиялар мен еңбек рыногындағы жаңа тұрпатты қызметкерлерді туындату орталығы болды.

Сонымен қатар Елбасы «Болашақ» степендиясына иегер жастармен Астанадағы кездесуінде «Болашақтың» бәсекеге қабілетті ұлттың қатарына қосылу үшін жасалған ең маңызды жобалардың бірі екеніне тоқталды. «Мұны ұғу үшін дамудың жаһандық бағыты қалай қарай кетіп барады, соны білуіміз керек. Заманауи прогрестің мәнін білуіміз керек. Қазіргі шындық мынадай: бүгінгі мемлекет өзінің интеллектуалды ресурстарымен бәсекеге түседі. Дамыған елдердің ұлттық байлығының 75 пайызы осы интеллектуалдық капиталды құрайды. Бәсекенің бастысы – білімнің бәсекесі. Алдыңғы қатарлы елдердің экономикасы ғылым мен бизнестің аспектілеріне негізделген…. Біз инновациялық төнкеріс үшін дайындықтамыз. Нақты мақсатымыз бар. Ол – халықтың әл-ауқатын жақсарту бағытында жұмыс істейтін жоғары технологиялық мемлекетке айналу. Өйткені, мұнай-газды, басқа да ресурстарды біз мәңгілікке пайдалана алмаймыз. Біздің мақсатымыз мынадай басымдылықтарға ие болады. Бұл ең алдымен, басқарудың тиімді тетігін білетін жастардың шоғырын қалыптастыру. Олар мемлекеттік басқару мен бизнес саласын жетік меңгерген мамандар болуы қажет. ХХІ ғасырда қалай жұмы істеу керектігін білетін мамандар Отанның мақсат-мүддесін алдыңғы орынға қоятын патриоттар болып қалыптасады. Оның үстіне олар менеджменттің де қыр-сырын білетін болуы керек. Жаңа идеяларға бастамашы болуы шарт. Өйткені, біз мемлекеттік басқаруға білімді, жан-жақты дайындығы бар, тәжірибелі адамдарды тартамыз…» – деді Н.Назарбаев.

Қазақстан Президенті осы орайда интеллектуалды ұлт – 2020 идеясы турасында әңгімеледі: «идеяның басты мақсаты – жаңа қазақстандықтарды тәрбиелеу. Елді адам капиталы арқылы бәсекеге қабілетті ету. Бұл үшін біріншіден, білім жүйесінің инновациялық дамуына жолаушы керек. Бізде әр жеті-сегіз жыл сайын өз ісінің шеберлері көбейіп келе жатқаны дәлелденіп отыр. Сөйте тұра, осыны қанағат тұта отыра бермей, жастар бойында қас пен көздің арасында жаңарып жатқан ақпарат тасқынынан өзіңе қажеттісін іріктеп алатын жасампаздықты шыңдау қажет. Бұл үшін жаңаша оқыта алатын ұстаздар керек… Екіншіден, электрондық қызмет көрсетуді жаңа заманға сәйкестендіру керек… Үшіншіден, жастардың рухани тәрбиесіне айрықша көңіл бөлу…».

Елімізде ел келешегін ойлаған интеллектуалды элитаны қалыптастыру мәселесі Нұрсұлтан Назарбаевтың алға қойған елеулі саясатымен үндеседі. Жастардың оқуына жұмсалған шығын ертең интеллектуалды өнім есебінде елге қайта оралады. Бұл бір жағынан мемлекетке байланысты болса екінші жағынан жастардың білімге деген құштарлығына байланысты. Сондықтан жастарды білімге тартқан абзал. Бұл, өз алдында әлеуметтік жаңаруларды тиімді етуге әкелері сөзсіз.

РУХАНИ ЖАҢҒЫРУ - ӘЛЕМГЕ ЖАҢАША ҚАРАУ

РУХАНИ ЖАҢҒЫРУ – ӘЛЕМГЕ ЖАҢАША ҚАРАУ

Молдабаева Роза Апакбаевна

Е.А.Бөкетов атындағы Қарағанды мемлекеттік университеті

Психология кафедрасының аға оқытушысы, әлеуметтік ғылымдар магистрі

Елбасының «Болашаққа бағдар: рухани жаңғыру» атты мақаласын оқи отырып, оның әрбір сөйлемінде бүгініміз бен болашағы жарқын Қазақстанға апаратын нақты жоспар, мақсат көрсетілгендігін түсіндім. Елімізде әлеуметтік-экономикалық, саяси реформалар жақсы жүзеге асуда. Ал бұл мақаладағы рухани өрлеу, рухани жаңғыруды біздің дамуымыздың ең басты тұғырларының бірі деп есептеймін.

Ресми деңгейде статегиялық маңызы зор құжат пен мемлекет басшысының жолдауына қатысты бірінші рет пікір айтқалы отырмын. Бірақ біздің өміріміздің шындығы, әр қайсымыздың құндылықтарымыз, осы өмірдегі Адамзаттың миссиясы, оның әлемді өзгертудегі үлесі мен тұлғалық және отбасылық, кәсіби тұрғыда шеше алатын мәселелері туралы күнбе-күн айтып жүрміз. Бұл мәселелер жоғары оқу орны өкілі ретінде, екі кезеңнің ұштасуында тәжірибе жинап өскен адам ретінде мені де мазалайтыны сөзсіз.

Кезінде Абай атамыз «Тегінде адам баласы адам баласынан ақыл, ғылым, ар, мінез деген нәрселерімен озады» деген болатын. «Адами фактор мен капитал» феноменінің маңызы, адами капиталды дамыту концепциясы әлемдік деңгейде алдыңғы қатарға шықты. Демек, ХХІ ғасырда мемлекеттер тек өнім және технологиямен ғана емес, сонымен қатар сапалы адами капиталмен де бәсекеге түседі.

Сондықтан, бүгінде біз Ел басының жолдауындағы Адам, оның жасампаздығы мен психологиялық саулығы мәселесінің өзекті екеніне көзіміз тағы да жетіп отыр.

Президенттің жолдауындағы алты бағытты талдау, оның бесеуінің сана- сезім, білім, ақыл, зияткерлік сияқты ұғымдарға негізделетінін көрсетті.

Бұдан Қазақстандықтарды әлемге, өзіне жаңаша қараудың жаңа формасына өтетін, өзінің тұлғасын және кәсіби өсуді ұйымдастырудың прагматикалық қатынасы қалыптасатын кезеңнің туып келе жатқанын байқауға болады. Адам санасы «Бұл әлем маған не береді? » деген тұтынушы ойлау моделінен «Мен әлем үшін не істей аламын?» деген прогрессивті ойлау моделіне көшеді.

Әлеуметтік-гуманитарлық ғылымдарға бағытталған латын әріптеріне көшу, аударма әдебиеттерді дайындау, әлеуметтік-гуманитарлық мамандықтарды дайындауға көңіл бөлу жаңа зерделі мамандардың, Қазақстанның технологиялық ресурстарын дамытудың қажет екенін білдіреді.

Әр халық, әр мемлекет ғасырлар бедерінде рухани жаңғырып, жаңарып отырады. Ал рухани жаңғыру мен жаңаруда білім берудің ролі зор.  Біз өзіміздің ұлттық ерекшеліктерімізді сақтай, ескере отырып, әлемде болып жатқан жаңалықтарды қабылдай білуіміз керек. Бірнеше тілді білген адам ештеңеден ұтылмайды. Бүгінде үш тілді, тіпті оданда көп тілді меңгерген балалар бар. Олардың қатары күн санап көбейіп келеді. Олар өз туған тілін, тарихын, салт дәстүрін жақсы біледі, өте білімді балалар.

“Ел болам десең, бесігіңді түзе” дейді ұлы Мұхтар Әуезов. Әрбір білімгер өз жері мен оның байлығының иесі болу үшін жаңа технологияларды меңгеріп, жаңаша өмір сүруге үйренудің жолдарын білуге тиіс. Егер қоғамның даму кілті білімді адамдардың жаңаша қызмет атқаруын керек ететін болса, сол жаңашыл адамдарды, болашақ қоғам мүшелеріне білім мен тәрбие беруді жүзеге асыратын мамандар дайындайтын біздің білім беру ұйымдары Елбасы көздеген бағыттарға лайықты болуы тиіс. Ең бастысы –білім беруге қойылып отырған жаңа талаптарды орындауда көптеген жұмыстар жүргізіліп, жастардың үш тілде білім алуына, жаңа технологияларды білім беру жүйесіне енгізуде өңірімізде келелі жұмыстар атқарылуда. Ұлт жоспарын орындауда әр саланың өзіндік үлесі болса, ұстаздар қауымы қосатын үлес – жас ұрпақты жаңа қоғам мүшесі етіп білім мен тәрбие беруді жаңаша құру, оны осы Елбасымыз көрсетіп отырған талаптарға сай орындау деп білемін.

Елбасымыздың жолдауында көрсетілген мәселер қазақ халқының жоғары ұстанымына сай, яғни ұлттық сана сезіміне, ұлттың мәдениетіне, тіршілік әрекетіне, өзара әрекеттестік пен өзара қарым –қатынас саласына, бейбіт өмірді құндылық ретінде қарастыруына, дүниеге-табиғатқа, қоғамға, мәдениетке, адамға ықпал етудің ізгілікті, рухани негізіне, психологиялық саулық мәселесін оң шешелетінін сеніміз мол.

Подготовка будущих специалистов в условиях модернизации общества

Подготовка будущих специалистов в условиях модернизации общества

Р.Т. Алимбаева

к.пс.н., доц. каф. психологии

КарГУ имени Е.А.Букетова

Статья Президента РК Н.А.Назарбаева «Взгляд в будущее: модернизация общественного сознания» четко расставила приоритеты в духовном развитии современной молодежи. Для того, чтобы двигаться вперед, надо измениться. И эти изменения, прежде всего, касаются научных и педагогических кадров страны, так как на них лежит большая ответственность в формировании интеллектуального потенциала молодого поколения. Кафедра психологии, факультета философии и психологии КарГУ имени Е.А..Букетова предприняла определенные шаги в реализации Программной статьи Главы государства. Для «сохранения своей культуры, собственно национального кода» студентам и магистрантам читаются курсы «Этнопсихология» и «Психологические проблемы инкультуризации личности», где происходит закрепление у студентов доминанты на самореализацию личностного потенциала через развитие национальной идентичности, творческого мышления, коммуникативную компетентность. XХI век – век высоких технологий выводит на совершенно новый уровень развития наше общество: обмен информацией, общение между людьми, способы построения отношений. Роль информационных технологий в жизни отдельного индивида и всего общества в наши дни настолько велика, что становится невозможным игнорировать их очевидную социальную значимость. Поэтому «Цифровой Казахстан», программа трехъязычия и программа культурного и конфессионального согласия выполняется в рамках учебных дисциплин «Psychology of religion», «Информационные системы и базы знаний по психологическим наукам», которые являются частью подготовки конкурентоспособного специалиста. Перед нами были поставлены конкретные задачи, чтобы войти в будущее, не нужно забывать ценности прошлого. И одной из них является переход с казахского языка на латиницу. Начиная со следующего учебного года, студенты будут изучать латинскую графику, которая поможет легче ориентироваться в международном информационном пространстве. Возникла необходимость повышения роли гуманитарных кафедр, для выполнения проекта «Новое гуманитарное знание. 100 новых учебников на казахском языке», которые помогут студентам учиться по «лучшим мировым образцам».

Немалое значение уделяется воспитанию студентов любви к Родине, культуре, обычаям и традициям, которые являются «основой культурно-генетического кода».

Задачи модернизации стоят перед каждым мыслящим человеком, перед каждым молодым человеком, перед каждым, кому не безразлично будущее страны и кто готов «построить свое лучшее будущее»!

Рухани жаңару – кемел келешектің кепілі

Рухани жаңару –кемел келешектің кепілі

Елбасының «Болашаққа бағдар: рухани жаңару» атты мақаласы   біздің кемел келешігіміздің алтын арқауы.  Кезінде қытай ғұламасы Конфуций  «халықты дамудың бұрын-соңды болмаған қуатты жолына түсірген, тарихта тәлім қалдырған тұлғаларды өмірден өзінің орнын тапқан адам»-  деген тұжырым жасаған екен. Осы бір ойдың кемеңгер кейіпкері елбасымыз емес пе деген ой келеді. Елбасымыздың  «Болашаққа бағдар: рухани жаңару»-ға шақыруы еліміздің келелі келешіне бағытталған,  халықты жарқын болашаққа, бағыттаудың бағдарламасы іспеттес.  Келешекте халқымызға әлемдік дамудың  даңғыл жолын айқын көрсетіп, келер белестерді  жаңарған санамен  бағындыруға үндейді. Адамзат жайлы адами ізгі қасиеттердің биігінен көрінген адам ғана  тарихпен бүгінді, бүгінмен ертеңді рухани сабақтастырып болашаққа бағдар жасайтыны белегілі болса керек. Кезінде Гераклит адамзаттың таза көңілмен қштасуының үш тірегін мәлімдеп көрсеткен екен. Олар:  ой бірлігі, сезім бірлігі, ерік бірлігі. Ой бірлігі- рухани табысу, сезім бірлігі – діни ұстанымдарды құрметтеу, ерік бірлігі – сатусыз қызмет дейген тұжырым жасағаны мәлім. Елбасының рухани жағаруға деген көзқарасы  өзіндік жаңа форматтағы бүгінгі таңдағы ерекше құндылыққа толы құнды ойлар қоры болып отырған белгілі.Елбасымыз  жаһанға түбегейлі  жаңару жоспарын ұсынды сонымен қатар  қоғамдық сананы, танымды  рухани жағару арқылы өзгертуге бағдар беріп, келешекке нық қадам жасауға рухани серпін, рухани қуат беріп қоғамды тағы да бір жаңарысқа толы  бағдаршамды жаққанда тебірегенбеген жан жоқ шығар сірә. Бұл рухы әлсіреген, ойы шашыраған, қалтарыстан жол таппаған талайлардың санасына жарық еткен сәуле түсірді, өмірге жаңа бір көзқарас қалыптастырып, қуат берер  рухани қазынаның қайнар көзі деп білемін.

Қазіргі таңдағы күн санап болып жатқан өзгерсітер әлемінде өмір сүру, алдыңғы қатарлы отыз елдің ортасынана орын алу үшін алдымен рухани жаңару қажет.Рух  биіктігі санамен сабақтасып  тұлғаны кемелдендірудің берік діңгегі табылады.

Әлем күн санап сан қырлы өзгертерге ұшыруда. Жаңа тарихи кезең қарсаңында рухани жаңару – ұлт санасының жаңаруын жүзеге асыруды көздейді. Жаңа дәуірде  заман талабына икемделу, жаңа қоғамның жағымды жақтарын санамызға сіңіруге негізделеді.  Саналы түрде жаңару өтке тарихымызға, дәстүрлерімізге сын тұрғысында сынап қарамай, заманның сынанан, тарихтың талқысынан өткен озық тәжірибеміздің жалғасын табу. Сонымен қатар  рухани-саналы жаңғырудың қайнар көзіне айналдырып,дамудың арнасын  тасытып, ауқымын кеңейтуде тиімді қоданылуы шарт.Рухани жағару -ұлттық болмысымызды сақтай отырып, келешекке нық қадам басу, болашағымыздың жарқын болатындығына кемел сенуге, тек сеніммен келешекке қадам басуға шақырыр рухыңды асқақтатып, жаныңа жалын берер орамды ойлардың, орайлы пікірлердің жүйесі екені белгілі. Ұлттың рухани жағаруы ұлттық сананың өзіндік қалыптасқан құдыретімен байланыстылығында, және халқымыздың өмірлік тәжірибесі қиын-қыстау сәттерден ақыл парасатымен,  ұлттық құнылығымен  жол тауып, келер күнге сеніммен нық қадам басып алға ұмтыла білетін  қасиетімен  қашанда қадірлі.  Рухани жаңғыру тамырын тереңге жайған тарихымыздың, бүгінгі өмір салтымыздың, жарқын болашағымыздың  өзара сабақтасыр бір арнада тоғысуынан туындаған   ұлттық санамыздың  рухани үйлесімнің кепілі.  Сана ашықтығы жастарымыздың дүниенің шар тарабында  ойып орыны табуға бағыттайды. Қоға сұранысы күн санап өсіп, өзгеріп отырған заманда «сен де бір күрпіш дүниеге тететігін тап та бар қалан» деп ғалама  Абай айтқандай , елбасымыз жаңа заманда жаңа талаптарға сай болып әлемдігі алдыңғы қатарлы ел қатарында болудың бір шарты жастардың білімділігіғ біліктіліг мен іскерлігінде екенін айқын көрсеткен. бір сөзінде елбасымыз «қазір бой жарыстыратын кез емес ой жаорыстыратын кезең деген болатын» осы бір ойлар өзара орайласып,  сабақтасып жатыр емес пе, ол үшін саналы түрде рухани жаңарудың орны ерешке екені тағыда  белгілі. Ұлттық сананың кемелденуі ұлттық жаңарудың кепілі делінген бұл ұлттық сана сезімді  ұқлттық тарихымызды қастерлей отырып,  ұлттық құндылықтардың, ұлттық бай мұрамыздың негізінде, ұлттық мәдениетімізді қадірлей отырып кеңейтуге, кемелдендірудің бағдары. Осы алатған ұлттық сипатымызды сақтай отырып,  оның сипаттарын өзгертуге негізделеді. Ұлттық болмыс сақталғанда ғана, ұлттық мәдениет жалғасын тапқанда ғана жаңару жүзеге асыда, жаңару құныдысын алып, кертартпасын қалдыруға деген жоғары талғам болуы шарт екені айқын аталған. Демек рухани жағарудың әр  бағытында психологиялық астар жатыр.   Айтылған жайттарды жүзеге асыруда замандастарымыздың өмірге беген тұлғалық бағыттылығы, өмірге деген таламы, тануға деген танымдық жүйесі, сараптауға салар санасы жатыр емес пе олай болса  жағару психологиялық тұрғыда жүзеге асатыны белгілі.Психология рух –жан дүниенің арқауы олай болса  рухани жаңару адамның жан дүниесінен орын алып санасында орнығуы шарт, сонда келмелді келешектің болашағы жарқын болмақ деген салмақты ойлар рухани жаңаруда орын алған.

Олай болса айтылған құнды ойларды жоғары оқу орныныда болашақ мамандарды дайындауда тиімді қолдану біздің басты мақсатымыз. Рухани жаңаруда психологияның көптеген салалары қарастыратын мәселелер қамтылған. Онда «тұлға психологиясы»,«этнопсихология», «дін психологиясы», «әлеуметтік психология» «педагогикалық психология» «ұжым психологиясы», «саяси психология» т.б.  пәндердің негізіне үлес қосар басты мәселелер қарастырылған. Осы орайда рухани жаңаруды басты назарға ала отырып  болашақ мамандарымызды ертеңгі еңбек майданына дайындау біздің кемел келешігіміздің, рухани дүниеміздің бай, сенімді ертеңіміздің кепілі болмақ.

Әлеуметтік ғылымдарының магистрі,

психология кафедрасының аға оқытушысы     Нұрғалиева С.М

Роль модернизации в достижении личного успеха

Роль модернизации в достижении личного успеха

 

Старовик П.П., магистр гуманитарных наук,

старший преподаватель кафедры социальной работы и социальной педагогики

Карагандинский государственный университет им. Е.А.Букетова, г. Караганда,

starpav@mail.ru

 

Важнейшим условием развития общества всегда были высокопрофессиональные качества специалистов всех уровней. Для успешного функционирования  государства такие требования предъявляются, в первую очередь, к профессионализму работников. Существуют целые отрасли знаний, отработанных методик, которые формируют качества руководителя, лидера и значит во многом успешного человека. Путь к успеху индивидуален, но критерии успешности в сегодняшней ситуации определен достаточно ясно: достижение поставленной цели, общий положительный результат в решаемой задаче, уважаемый социальный статус. Все критерии сходятся в одном необходимом условии – деятельности, которая может выражаться в личностном росте, самосовершенствовании человека.

На фоне глобального кризиса Казахстан  – одна из немногих стабильных и благополучных стран, где, прежде всего, экономические показатели, постоянно растут. Республика успешно входит в мировое экономическое пространство, где существуют новые пути развития и новые препятствия, требующие рациональных методов решения. В программе «Социальная модернизация Казахстана: Двадцать шагов к Обществу Всеобщего Труда» и программной статье«Взгляд в будущее: модернизация общественного сознания» таким существенным препятствием на пути к этому, президент Казахстана Н.А. Назарбаев называет идеологию потребления, породившую «извращенную мотивацию к труду» – социальное иждивенчество, ставшее одной из фундаментальных причин культурного и экономического спада развитых стран. Такого рода «ложные ориентиры» существуют и в казахстанском обществе. Избавиться от них возможно путем создания системы концептуально новых идей.

Усвоение данного положения связано с  изменением сознания казахстанцев в сторону самоорганизации и фактического принятия условий гражданского общества. Необходим модернизационный процесс решающий задачи эффективности функционирования социальных отношений, «зарождения и развития креативного класса», создание профессионального корпуса госуправленцев, внедрения новой мотивации к труду, основанной на высокой личной ответственности.

Однако существует ряд барьеров институционального характера, преодолеть которые можно целым комплексом качественных мер, влияющим на формирование и развитие современного гражданина. Эти меры направлены, прежде всего, на изменения в правовой и образовательных сферах, что приведет к новому пониманию каждым своей роли в обществе, основанном на принципах права и справедливости, а значит иной культуре мышления.

Процесс создания новой культуры мышления, модернизации общественного сознания, претендует на универсальность своих принципов и подходов, закономерностей в изучении и развитии видов деятельности. Она во многом связана с концептуальным представлением о развитии профессионализма во всех сферах человеческой деятельности.

Модернизация общественного сознания акцентируют внимание и выделяют понятие «зрелой личности»,которая определяется, в сою очередь, зрелостью уровня морально-нравственных качеств человека. Это есть не конечный результат развития духовных, интеллектуальных и физических способностей, а процесс направленного гуманистического  развития личности.  Прогресс личности предполагает качественное развитие деятельности и ее уровней – мастерства и творчества. Поэтому модернизация общественного сознания может рассматривать проблему  совершенствования гражданина как субъекта деятельности, оптимизации деятельности (прежде всего профессиональной), мастерства, творчества.

Конечно, существует ряд внешних факторов, влияющих на человека. Но личностный аспект предполагает, прежде всего, механизмы самоорганизации и самосовершенствования, которые должны исключить уже на ранних этапах этого процесса социальный инфантилизм – качественную характеристику индивидного состояния человека.

Есть разные причины, которые не позволяют решать задачи модернизации методологически. Существует опасность политической, психологической или религиозной идеологизации модернизации. Выбор одного из направлений дал бы импульс исследованиями личностного аспекта, но привел бы к потере статуса объективного и интегративного процесса. Необходимо развивать комплексное понимание прогрессивного развития человека, как индивида, субъекта и личности. Здесь возникает несколько проблем с обозначением личностного аспекта модернизации: определение мировоззренческих позиций и, соответственно, стандартов и эталонов ориентированных на профессиональное развития человека.

Данное направление модернизации не может плодотворно развиваться без соответствующих философских, исторических и культурологических исследований, поэтому сейчас ведутся поиски философских основ, прошедших все переходные этапы, с полной методологией, раскрывающей культурно-историческим рамки формирования общественного сознания.

Top